موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 André Godard's Archives at the Louvre Museum and Their Significance for the Study of the National Museum of Iran آرشیو آندره گدار در موزه لوور و اهمیت آنها برای مطالعه موزه ملی ایران 5 12 252908 10.22034/jinm.2022.252908 FA سارا پیرام Paris Nanterre University Victoria and Albert Museum Journal Article 2021 01 18 André Godard (1881-1965) was a French architect who was Director of the Iranian Archaeological Service from 1928 to 1960 and Director of the Iran Bastan Museum which he designed, from 1936 onwards. These appointments by the Iranian government encouraged significant cultural diplomacy between France and Iran. This article deals with Godard’s archives kept at the Louvre Museum, in the Department of Islamic Art, and their significance for the study of the National Museum of Iran. It also rehabilitates a remarkable figure who did much to protect and promote the cultural heritage of Iran. This article forms part of a PhD research at Paris Nanterre University on heritage awareness and on architectural creation in Iran from the end of the 19th century to the 1960s. آندره گدار (1344 - 1260) معمار فرانسوی، از سال 1307 تا 1339 رئیس اداره‌کل عتیقات بود. این انتصابات از سوی دولت ایران باعث ارتقا دیپلماسی فرهنگی بین فرانسه و ایران شد. این مقاله به اسناد آرشیو گدار در گروه هنر اسلامی موزه لوور و اهمیت آن‌ها برای مطالعه موزه ملی ایران می‌پردازد. همچنین تلاش دارد شخصیت برجسته‌ای را بازسازی کند که برای حفاظت و ترویج میراث فرهنگی ایران تلاش زیادی کرد. این مقاله بر اساس پژوهش‌های دکترای نویسنده در دانشگاه نانتر پاریس درباره آگاهی از میراث و معماری در ایران از اواخر سده نوزدهم تا دهه 1960 میلادی است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_252908_b48dada60a0372ec5d5fa1b3ffbc5173.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 Quartz Usage as a Raw Material and Its Influences on the Strategy of Lithic Technology: Thibault’s Survey Assemblage at the Northern Littoral of Strait of Hormuz 1977; Collection of Iran National Museum استفاده از کوارتز به عنوان سنگ خام و تاثیرات آن بر استراتژی فن آوری دست ساخته های سنگی: مجموعه بررسی کلود تیبو از شمال تنگه ی هرمز 1977، موزه ملی ایران 13 26 253013 10.22034/jinm.2021.253013 FA سپهر زارعی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان هرمزگان 0000-0002-5648-0678 Journal Article 2021 06 22 The 1977 joint French-Iranian geological survey carried out by Thibault and Kadjar, gave rise to one of the important contributions to Paleolithic knowledge on the northern coastline of the Persian Gulf and the Oman Sea in the pre-revolutionary years. During this survey, a remarkable lithic collection composed of 160 artifacts with cores, pebble tools, flakes, and flake-tools was collected above a sequence of successive pediment surfaces, but unfortunately, the final report of Paleolithic finds was never published. The lithic collections kept at the Paleolithic Department of National Museum of Iran (NMI). This paper presents the techno-typological characteristics of quartz as a raw material in this collection. The most prominent feature of this collection is the core-flake industry on quartz pebbles and cobbles. Technologically, quartz flaking has been done by direct percussion and bipolar anvil technique. One of the characteristic features of this collection is using bipolar anvil technique that results in small flakes. In addition, pebble tools and core-choppers, retouched pieces including scrapers, notches/denticulated, burins, and borers are tools made from this rock. This collection can be considered as a new insight into the technological behavior of Pleistocene hunter-gatherers in this poorly known part of the Iranian plateau. This article investigates the use of quartz as a raw material in the Pleistocene epoch in Thibault’s collection. در بهار سال 1356 هیأت مشترک فرانسوی - ایرانی به سرپرستی کلود تیبو و محمدحسن قاجار بررسی زمین‌شناختی در سواحل و پس‌کرانه‌های شمالی تنگه هرمز و دریای عمان واقع در نیمه شرقی استان هرمزگان انجام دادند. در خلال این بررسی، مجموعه 160 دست‌ساخته سنگی سطحی شامل سنگ‌مادرها، قلوه‌ابزارها، تراشه‌ها و تراشه‌ابزارها جمع‌آوری شد. متاسفانه با مرگ ناگهانی تیبو، انتشار گزارش این پروژه و مطالعه‌ جامعِ یافته‌های آن هرگز انجام نشد؛ این مجموعه هم‌اکنون در بخش پارینه‌سنگی موزه ملی ایران نگهداری می‌شود. در این نوشتار، ویژگی‌های فن‌آوری و گونه‌شناختی دست‌ساخته‌های سنگی از جنس کوارتز مورد بررسی قرار گرفته است. مهم‌ترین ویژگی این مجموعه، صنعت سنگ‌مادر-تراشه بر روی قلوه‌سنگ‌های کوارتز است. به لحاظ فن‌آوری، تراشه‌برداری بر روی کوارتز با روش ضربه مستقیم و شیوه سندانی دوقطبی انجام شده که تولید تراشه‌های کوچک کوارتز، حاصل این شیوه است. علاوه بر این، قلوه‌ابزارها و سنگ‌مادر-ساتورها، قطعات رتوش‌دار شامل خراشنده، کنگره / دندانه‌دار، اسکنه و سوراخ‌کننده، ابزارهای ساخته شده از این سنگ خام هستند. مجموعه بررسی تیبو اطلاعات قابل توجهی از رفتار فن‌آورانه گروه‌های شکارگر-گردآورنده پلیستوسن در این بخش کمتر شناخته شده سرزمین ایران را در اختیار می‌گذارد. نوشتار حاضر به استفاده از کوارتز به عنوان سنگ خام در مجموعه بررسی تیبو می‌پردازد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_253013_5373cc4535eaf29051363441c3f450b8.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 The technical knowledge of Early Neolithic Iranian Societies. The bone industries of Tappeh Sang-e Chakhmaq and Tepe Abdul Hosein, Iran National Museum دانش و فن آوری جوامع نوسنگی قدیم در ایران، صنایع استخوانی تپه سنگ چخماق و تپه عبدالحسین، موزۀ ملی ایران 27 42 252978 10.22034/jinm.2021.252978 FA لائورا مانکا Archaeozoology, Archaeobotany: Societies, Practices and Environments, AASPE (UMR 7209), National Museum of Natural History, CNRS, Paris, France 0000-0001-7379-3927 مرجان مشکور موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس، فرانسه 0000-0003-3630-9459 ساناز بیضائی دوست پژوهشگر / آزمایشگاه بیوباستان شناسی، آزمایشگاه مرکزی، دانشگاه تهران 0000-0003-0238-5728 رویا خزائلی پژوهشگر / آزمایشگاه بیوباستان شناسی، آزمایشگاه مرکزی، دانشگاه تهران Journal Article 2021 07 26 The paper presents the first results of an on-going study on the characterisation of the technological and socio-economic aspects of bone objects from the Iranian Early Neolithic period. The systematic study of hard animal material products on large collections from the Iranian Plateau is lacking while larges series exist for iconic Early Neolithic sites of Tappeh Sang-e Chakhmaq and Tepe Abdul Hosein, stored at the National Museum of Iran. The advent of a new way of life with the domestication of plants and animals has undoubtedly introduced new transformation sequences (chaîne opératoire) in the exploitation of raw material, namely bone and shells. We present here case studies, on osseous materials from these two sites, and highlight the technological characterisation of the Early Neolithic industries based on the exploitation of animal resources, wild and domestic. Some technical peculiarities of the Early Neolithic industries are illustrated (debitage schemes by bipartitioning and fracturation) that indicate adaptability of techniques to the morphological features of raw material blocks for the production of certain tool classes (awls, smoothers, intermediate objects etc.). These preliminary results are important to establish the state of technical knowledge of prehistoric communities of Iran and to initiate a debate on the technological evolution for the hard animal mater (bone and shell) during the Early Holocene of the Iranian Plateau. در این مقاله نتایج اولیه مطالعه فن آوری اشیا استخوانی دوره آغاز نوسنگی و جنبه های اقتصادی – اجتماعی آن ارائه شده است. تاکنون مطالعه روشمند مواد سخت جانوری (استخوان و صدف) در مجموعه های باستانی فلات ایران انجام نشده است. این در حالی است که مجموعه های محوطه های مهمی چون تپه سنگ چخماق و تپه عبدالحسین در موزه ملی ایران نگهداری می شوند. ظهور شیوه زندگی جدید با اهلی شدن حیوانات و پرورش گیاهان بدون شک در سلسله مراتب تولید (زنجیره عملیاتی) و بهره برداری از مواد اولیه مثلا استخوان و صدف تحولاتی ایجاد کرد. در اینجا چند مورد ابزار استخوانی از تپه سنگ چخماق و تپه عبدالحسین که منشا آن استخوان حیوانات وحشی یا اهلی است را ارائه می دهیم و خصوصیات فن آوری و مشاهدات مرتبط را توصیف می کنیم. از این مشاهدات می توان به برخی از ویژگی های فن آوری صنایع اوایل دوره نوسنگی مثل الگوهای برداشت از طریق شقه کردن یا شکستن است. این شیوه کار نشان دهنده سازگاری تکنیک ها با ویژگی های ریخت شناختی قطعات مواد اولیه استخوانی است که برای تولید گونه های خاصی از ابزار از جمله سوراخ کن، صاف و نرم کننده و اشیا چند کاربردی استفاده می شود. نتایج اولیه این تحقیق در روشن کردن وضعیت دانش فن آوری جوامع پیش از تاریخ ایران در زمینه مواد سخت جانوری و گامهای اولیه در فهم مراحل تکامل این دانش در اوایل هولوسن در فلات ایران مهم است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_252978_63d63252a0fffba2183265057eb48722.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 The Mahidasht Survey Project (1975-78) Revisited: Initial report of new collaborative efforts to catalogue and publish legacy data at the National Museum of Iran بازبینی پروژه بررسی ماهیدشت (1354-1357) گزارش اولیه همکاریهای مشترک برای فهرست نویسی و انتشار داده های موجود در موزه ملی ایران 43 58 252912 10.22034/jinm.2022.252912 FA استیو رنت Killam Postdoctoral Research Fellow 2020-22, The University of British Columbia 0000-0002-0563-9829 ام البنین غفوری National Museum of Iran Department of Ceramics / Publication department Tehran, Iran سیروان محمدی قصریان University of Tehran Department of Archaeology Tehran, Iran Journal Article 2021 03 05 ب Building on the success of the Godin Tepe project in the Kangavar plain, L.D. Levine of the Royal Ontario Museum initiated a survey project in 1975 in the Mahidasht region, consisting of four contiguous plains around the city of Kermanshah. These plains were naturally connected with the Kangavar region via the Great Khorasan Road and formed the western part of this route in the central Zagros Mountains. The Mahidasht Survey Project conducted two full seasons of survey in 1975 and 1978, documenting 944 archaeological sites in ca. 40% of the region, spanning the complete history of human occupation from the late Paleolithic to recent history. As such, this project collected the largest, most detailed archaeological dataset in the Zagros Mountains with the goal to reconstruct the long durée development of its peoples and polities. Following the Revolution in 1978-79, the fieldwork project came to an end, leaving the data unpublished. While the field documentation was brought to the Royal Ontario Museum in Toronto, the archaeological material remained stored at the National Museum of Iran in Tehran. Now, 40 years later, digital technology provides the tools necessary to process this large dataset and to virtually reconnect the archaeological material with the field records. This paper serves as an initial report on a new initiative at the National Museum of Iran to catalogue the Mahidasht archaeological materials in order to allow for comprehensive studies of this important dataset in conjunction with field records from the archive at the Royal Ontario Museum in Toronto. بعد از انجام پروژه تپه گودین در کنگاور، لویی لوین از موزه سلطنتی اونتاریو در سال 1975 میلادی در ماهیدشت بررسی کرد. محدوده بررسی انجام شده چهار دشت متصل به هم در اطراف شهر کرمانشاه بود. این دشت‌ها که در قسمت‌های غربی زاگرس مرکزی قرار دارند از طریق جاده خراسان بزرگ به کنگاور در شرق زاگرس مرکزی متصل می‌شوند. در طول پروژه ماهیدشت که در دو فصل و در سال‌های 1975 و 1978 میلادی انجام شد، 944 محوطه از دوره پارینه‌سنگی تا دوره‌های اخیر شناسایی شد. این پروژه تا به حال بزرگترین پروژه بررسی باستان‌شناسی کوهستان‌های زاگرس بوده که با هدف بازسازی دقیق گذشته انسان‌ها در این قسمت از غرب ایران انجام شده است. با شروع انقلاب اسلامی در فاصله سال‌های 1978-79 میلادی، فعالیت‌های میدانی پروژه ماهیدشت به اتمام رسید و داده‌ها منتشر نشده باقی ماند. این در حالی است که اطلاعات میدانی پروژه به موزه سلطنتی اونتاریو در کانادا منتقل شد اما داده‌های حاصل از بررسی در ایران باقی ماند و در حال حاضر در موزه ملی ایران نگهداری می‌شوند. بعد از گذشت چهل سال، تکنولوژی دیجیتال این امکان را فراهم کرده که داده‌های این پروژه عظیم مورد مطالعه مجدد قرار گرفته و ارتباط بین داده‌های باستان‌شناسی این پروژه در ایران با گزارش‌های میدانی در کانادا فراهم شده است. مقاله حاضر گزارشی مقدماتی و اولیه از تلاش جدید برای از سرگیری مطالعات پروژه ماهیدشت از طریق مطالعه داده‌های موجود در موزه ملی ایران و تلفیق آن با اطلاعات میدانی پروژه است که هم اکنون در موزه سلطنتی اونتاریو در تورنتوی کانادا نگهداری می‌شوند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_252912_7abd1e3b159d2557ca00e9fb006a6cf2.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 Foliate lithic points from the Bronze Age of NE Iran, A techno-typological analysis تحلیل فنی ـ گونه شناسی تیزه های سنگی برگی شکل دوره مفرغ از شمال شرق ایران 59 66 252909 10.22034/jinm.2022.252909 FA یودیت تومالسکی German Archaeological Institute, Tehran Branch Journal Article 2021 01 28 Abstract This paper is focused on the typo-chronological determination of the bifacial projectile points from TappeHissar (Damghan, Semnan Province) and Maylan (Anshan, Fars Province). The inventories of projectiles are firstly described and published, and set into a comprehensive picture of occurrences and distribution of projectile points in Iran from the late 4th millennium to early 2nd millennium BCE. The determination of distinctive technological attributes that distinguish different methods of manufacture – respectively the general chaîneopératoire) indicate at least two major waves of technological innovation in lithic projectile points. , the current evidence of foliate bifacials in Iran demonstrates a limited technological adoption of projectiles and javelins (or daggers) that was highly possible transferred from the Upper Euphrates region and SE-Anatolia. At least two temporal sequences of technological transfer can be reconstructed: firstly the occurrence of the foliate bifacials including their complete new chaîne opératoire (thus to translate as an superior innovation in projectile points); and secondly, the distribution of the short-tanged and winged points type “Lidar/Tepecik”, apparently at the transition from the 3rd to the 2nd millennium, where we can found them already associated with comparable types in copper. این مقاله بر گاهنگاری بر اساس گونه‌شناسی تیزه‌های پرتابه دو رویه تپه حصار (دامغان، استان سمنان) و ملیان (انشان، استان فارس) متمرکز شده است. فهرست و مشخصات پرتابه‌ها ابتدا شرح داده شده و سپس در چشم‌انداز کلی پراکنش تیزه‌های پرتابی ایران از اواخر هزاره چهارم تا اوایل هزاره دوم پیش‌ازمیلاد بررسی می‌شود. تعیین ویژگی‌های متمایز فناوری که روش‌های مختلف ساخت را نشان می‌دهد (توالی عملکردی) که حداقل دو موج نوآوری فنی در تیزه‌های پرتابی دیده می‌شود که ممکن است مرتبط با تغییرات مشابه در شمال بین‌النهرین باشد. حداقل دو موج عمده از نوآوری فن‌آوری در نقاط پرتابه سنگی را نشان می‌دهد که ممکن است با پیشرفت‌های مشابه در بین‌النهرین شمالی مرتبط باشد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_252909_03d199540434d380596abf3d539af8e9.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 Technical Studies on Two Copper-Based Objects from the Bronze Age of Iran مطالعات فنی دو شی آلیاژ مس متعلق به عصر مفرغ ایران 67 74 252916 10.22034/jinm.2021.252916 FA امید عودباشی گروه مرمت اشیاء فرهنگی و تاریخی، دانشگاه هنر اصفهان ماتیاس میوفر موسسه علوم باستان شناسی وین، دانشگاه وین سپهر بهادری گروه مرمت اشیاء فرهنگی و تاریخی، دانشگاه هنر اصفهان جواد طیاری گروه مرمت اشیاء فرهنگی و تاریخی، دانشگاه هنر اصفهان Journal Article 2021 02 17 A multianalytical study was undertaken on two copper-based objects from northern Iran that are dated to the Late Chalcolithic and Bronze Age including an arm ring from Tappeh Hissar and a dagger from Tureng Tepe. The study was performed by using chemical and microscopic methods including inductively coupled plasma-optical emission spectroscopy (ICP-OES), scanning electron microscopy-energy dispersive X-ray spectroscopy (SEM-EDS) and optical microscopy (metallography). The results showed that the dagger has been made of tin bronze alloy while the arm ring is made of impure copper with a low amount of arsenic. Both objects are shaped and manufactured by cycles of cold-working and annealing although it has not been enough in the arm ring to remove all coring occurred during the casting. This is recognizable by the fact that super-imposed microstructure in the form of partially parallel banded “ghost” microstructure is visible in the etched cross section of this object. The non-metallic inclusions are scattered in the microstructure of the objects. They can be identified as sulphidic copper inclusions in the dagger and oxidic copper inclusions in the arm ring. This shows the use of different copper ores to produce these objects. Consequently, it can be assumed that two objects were manufactured and produced by two different processes even though both were common production and working techniques during the Late Chalcolithic and Bronze Age on the Iranian Plateau. در این پژوهش، مطالعات فنی با استفاده از روش‌های آزمایشگاهی دو شیء ساخته‌شده از آلیاژ مس از ناحیه شمال ایران شامل یک خنجر متعلق به تورنگ‌تپه و یک حلقه (بازوبند) متعلق به تپه حصار از دوره مس‌سنگی جدید و دوره مفرغ انجام شده است. در این مطالعه از روش‌های آنالیز شیمیایی و میکروسکوپی شامل آنالیز پلاسمای جفت شده القایی-طیف سنجی نشر نوری (ICP-OES)، میکروسکوپی الکترونی روبشی مجهز به طیف سنجی پراش انرژی پرتو ایکس (SEM-EDS) و متالوگرافی استفاده شده است. نتایج مطالعات نشان داد که خنجر از آلیاژ برنز قلعی ساخت شده؛ درحالی‌که حلقه از مس ناخالص یا مس آلیاژنشده با میزان کم ارسنیک ساخته شده است. روش ساخت و شکل‌دهی هر دو شیء شامل چرخه‌های متناوب کار سرد و تابکاری است با این تفاوت که میزان تابکاری برای از بین بردن مغزه‌دار شدن اولیه در حلقه مسی کافی نبوده است. این امر موجب ایجاد ساختار روی‌هم افتاده به صورت نوارهای تقریبا موازی باقی‌مانده بر روی ساختار کارشده و بازتبلوریافته است که در ریزساختار اچ شده نمونه قابل مشاهده است. از سوی دیگر، آخال‌های غیرفلزی در ریزساختار هر دو شیء قابل مشاهده هستند. ترکیب شیمیایی این آخال‌ها در ریزساختار خنجر برنزی شامل سولفیدهای مس و در ریزساختار حلقه مسی شامل اکسیدهای مس است. این امر بیانگر تفاوت در ترکیب سنگ معدن‌های استفاده شده برای تولید این دو شیء است. در نتیجه، می‌توان فرض کرد که دو شیء مورد مطالعه با دو فرایند متفاوت تولید شده‌اند اگرچه هر دو فرایندها در دوره مفرغ در ایران معمول بوده‌اند

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_252916_a8568dc5598dc254b54f13191fefaee5.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 Kohne Tepesi: A Kura-Araxes and Parthian settlement in the Araxes River Basin, Northwest Iran کهنه تپه سی استقراری کورا-ارسی و اشکانی در حاشیه رود ارس، شمال غرب ایران 75 100 253021 FA علی زلقی دانشجوی دکترا دانشگاه ماینز آلمان سپیده مازیار گروه باستان‌شناسی دانشگاه گوته بایرام آقالری گروه باستان‌شناسی دانشگاه هَستپ مرجان مشکور رئیس آزمایشگاه مشترک باستانجانورشناسی و گیاه باستانشناسی: گروه جوامع، جانوران و گیاهان موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس - مرکز 0000-0003-3630-9459 مژگان جایز گروه باستان‌شناسی دانشگاه تهران 0000-0001-6377-3607 Journal Article 2022 07 20 From an archaeological perspective, the Araxes river basin is still one of the lesser known areas, either its northern or southern sides. Recent archaeological surveys and excavations at different sites in the recent decade shed more light on the cultural developm از منظر باستان‌شناسی شمال‌غرب ایران، حوضه رود ارس یکی از مناطق کمتر شناخته شده است. بررسی‌ها و‌ کاوش‌های باستان‌شناختی انجام شده در دو دهه گذشته به خصوص در مناطقی همچون خداآفرین، جلفا و مغان درک و آگاهی ما را از تحولات فرهنگی این حوزه کاملتر کرده است. با این حال، هنوز عدم انجام بررسی‌های روشمند، فشرده و کاوش‌های پرسش محور در بسیاری از قسمت‌های این حوزه کاملا مشهود است. در میان مطالعات اخیر، پروژه نجات‌بخشی خداآفرین نقشی اساسی در باستان‌شناسی این منطقه داشته است. در طول این کاوش‌ها اطلاعات تازه‌ای از دوره‌های مس‌سنگی، مفرغ، آهن و همچنین اشکانی اشکار شد. کهنه تپه‌سی یکی از محوطه‌های کلیدی کاوش‌شده در این پروژه است که داده‌های فرهنگی و معماری مهمی از دوران مفرغ و اشکانی را نشان می‌دهد. در این محوطه به طور کلی می‌توان سه دوره کاملا متفارت از همدیگر را تشخیص داد: دوره متأخر اسلامی به عنوان گورستان، دوره اشکانی و دوره مفرغ قدیم. در دوران متأخر اسلامی تقریبا تمامی سطح محوطه به‌عنوان گورستان مورد استفاده قرار گرفته است. درون این گورها که مربوط به افرادی با سنین متفاوت است هیچ داده فرهنگی به‌دست نیامد. از دوره اشکانی این محوطه بخشی از یک بنای مستحکم سنگی به‌دست آمده است که متاسفانه گورهای دوران معاصر تا حدی به آن آسیب رسانده است. به دلیل همین تخریبات عملکرد دقیق این بنای مستحکم هنوز برای ما مشخص نیست. با این وجود، بر اساس ساختارهای مشابه دیگر در حوزه رود ارس، می‌توان آن را به‌عنوان یک پادگان یا بخشی از یک ساختار اجتماعی-اقتصادی یک «ساختار فئودالی» تفسیر کرد. فرهنگ کورا-ارس در دوره مفرغ قدیم با حدود 6 متر نهشته فرهنگی و دو مقبره خشتی به‌دست آمده نخستین و اصلی‌ترین دوره استقراری این محوطه را تشکیل می‌دهد. داده‌های به‌دست آمده از این دوره چالش‌ها و سئوالات جدیدی را در مورد ماهیت و تداوم سنت این فرهنگ را در این حوزه برای ما ایجاد کرده است. این مقاله تلاش دارد نگاهی کلی و جامع از ساختار‌های معماری، گورها، سفال‌ها، مصنوعات سنگی و بقایای جانوری به دست آمده از هر دوره ارائه دهد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_253021_3ab77f218dd68845472066de731aa8c4.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 Antemortem Health Indicators And Burial Status: A Summary of Thesis Research of the Tepe Hasanlu Bronze- Seleuco-Parthian Period Burials, Iran. شاخص های سلامتی و جایگاه اجتماعی تدفین های انسانی دوره مفرغ، سلوکی و اشکانی در تپه حسنلو 101 112 253109 10.22034/jinm.2022.533818.1043 FA سارا خلیفه سلطانی دانشگاه بسطان Journal Article 2021 07 11 From the years of 1956 through 1977, Archaeologist Robert H. Dyson, Jr., directed the excavations of the archaeological site of Tepe Hasanlu, located in the West Azerbaijan region of Iran. Several archaeological reports of the finds include the overview of over 400 skeletons discovered in Hasanlu’s Lower Mound cemetery, though only 97 were ever retained for osteological analysis (Pennsylvania Museum Excavation Notebooks). Totaling 113 burials examined, 88-individuals were derived from the Low Mound and 25 individuals were from the High Mound. The excavated artifacts and skeletons are now divided between The Pennsylvania Museum and The National Museum of Iran in Tehran. The Upper and Lower Mound burials of Tepe Hasanlu were examined through bioarchaeological, osteological, and archaeological methodologies in an attempt to reveal the lifestyle, burial practices, and economy of the famous ancient city. It was hypothesized that there is a correlation between pathological conditions, biological sex, and the perceived economic/social status of the Bronze through Seleuco-Parthian burials based on the associated grave goods and sociocultural characteristics viewed and examined within the burial space. This hypothesis was tested through skeletal and analysis of archaeological reports, and it was found that individual pathological conditions can correlate with burials classified under Levels 1 and 2, however, the Level 0 group is more variable. محوطه باستانی تپه حسنلو، واقع در آذربایجان غربی تحت نظر رابرت دایسون بین سال‌های 1335 تا 1356 کاوش شد که در نتیجه آن بیش از 400 اسکلت در گورستان پشته جانبی یافت شد. از این تعداد تنها 97 اسکلت برای مطالعات استخوان شناسی حفظ و در انبار موزه دانشگاه پنسیلوانیا نگهداری شد. در مطالعه حاضر 113 تدفین بررسی شد که تعداد 88 اسکلت مربوط به پشته جانبی و تعداد 25 اسکلت مربوط پشته مرکزی هستند. در حال حاضر اسکلت‌های انسانی و سایر بقایای به‌دست‌آمده از این کاوش‌ها در موزه پنسیلوانیا و موزه ملی ایران نگهداری می‌شود. این مطالعه با تمرکز بر تدفین‌های به‌دست‌آمده از تپه حسنلو، قصد دارد از طریق روش‌های زیست‌باستان‌شناسی، استخوان‌شناسی و باستان‌شناسی اطلاعاتی درباره شیوه‌های تدفین، سلامت جمعیت، و اقتصاد احتمالی شهر باستانی مذکور کسب کند. نتایج این پژوهش در قالب پایان‌نامه کارشناسی ارشد نگارنده در سال 1399 میلادی در چارچوب برنامه انسان‌شناسی پزشکی قانونی دانشگاه بوستون ارائه شد. این مقاله خلاصه‌ای از پژوهش و نتایج پایاننامه نگارنده است. فرض بر این بود که بین شرایط آسیب‌شناختی، جنسیت، و وضعیت اقتصادی/اجتماعی تدفیتهای دوره مفرغ و دوره های سلوکی-اشکانی در حسنلو همسانی وجود دارد. این فرضیه از طریق بررسی بقایای اسکلت انسانی و تجزیه و تحلیل گزارش‌های باستان‌شناسی مورد آزمایش قرار گرفت و مشخص شد که شرایط آسیب‌شناختی فردی با تدفین‌هایی که در سطوح مختلف اقتصادی-سطح 0، 1 و 2- طبقه‌بندی شده‌اند، مرتبط است. تدفین‌های طبقه‌بندی شده در سطوح 1 و 2 دارای نرخ‌های بسیار متفاوتی از شرایط آسیب‌شناختی فردی هستند، با این حال، گروه سطح 0 متغیرتر است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_253109_f86c38ba4735151ac76576381c5f8490.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 Two Elderly Funerary Figurines and Related Models from Susa: A Case Study in Engaging with the Legacy Records of Roland de Mecquenem دو پیکره تدفینی قدیمی و مدل های مرتبط با آن از شوش: مطالعه موردی در ارتباط با پروژه‌های رولاند دومکنم 113 128 253018 10.22034/jinm.2021.253018 FA یاسمینا ویکس The University of Sydney, Australia Journal Article 2021 03 05 In early 1933, working under the direction of Roland de Mecquenem, the French archaeological delegation at Susa excavated two small composite human terracotta figurines in a burial context in the Donjon mound at the far south of the site. This delightful pair, now housed in the National Museum of Iran, was not an isolated find this year, the same area having yielded one near-complete composite figurine and four other heads that must have belonged to similar objects. This article examines these finds and attempts to ascertain clues as to their findspots and chronology, and in doing so, provides an example of both the possibilities and limits of engaging with the notoriously problematic records of Mecquenem’s excavations at Susa. a. b. در اوایل سال 1312 خورشیدی، هیئت باستان‌شناسی فرانسوی در شوش، به سرپرستی رولان دومکنم، دو پیکره انسانی کوچک سفالی مفصل‌بندی‌شده (پیکرک‌های ساخته شده از قطعات مختلف که قطعات با مفتول به بدنه پیکرک اضافه شده است) را در بافت تدفینی بخش جنوبی تپه شهرشاهی (دانژن)، در منتهی‌الیه جنوب محوطه کشف کردند. این پیکره ها که هم اکنون در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود، تنها یافته منفرد کاوش نبودند و در همان فضا یک پیکره نسبتا کامل مفصل‌بندی‌شده و چهار سر دیگر به دست آمد که به احتمال زیاد متعلق به اشیاء مشابه است. این مقاله به بررسی این یافته‌ها می‌پردازد و تلاش می‌کند تا سرنخ‌هایی درباره محل کشف و گاهنگاری آن‌ها ارائه دهد و در فرآیند انجام کار، نمونه‌ای از امکانات و محدودیت‌های کار با بایگانی‌های بسیار مشکل‌ساز کاوش‌های دومکنم در شوش ارائه شده است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_253018_3b3f6863802f1a0fa26fb4d3f3d3f261.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 Between Picasso and Piradi On tour with Saltimbanques and Musicians from ancient Iran (c. 600 Bc) بین پیکاسو و پیرادی توری با خانواده سالتیمبنک و نوازندگان ایران باستان (حدود 600 پیش ازمیلاد) 129 140 252914 10.22034/jinm.2021.252914 FA خاویر الوارز-مون Javier &Aacute;lvarez-Mon Professor in Near Eastern Art and Archaeology Research Director, Department of Ancient History, Faculty of Arts Macquarie University, Sydney, Australia 0000-0001-8525-6002 Journal Article 2021 06 14 This article offers a new line drawing and photographs of the saltimbanques and musicians depicted in register II of the Arjan Bowl (c. 600 BC) housed at the National Museum of Iran and briefly investigates their social role within a broader Near Eastern context. At the same time, it frames the significance of these Elamite performers from ancient Iran in historical Western traditions of entertainment and artistic production این مقاله طرحها و تصاویرجدیدی از خانواده سالتیمبنک‌ و نوازندگان ردیف دوم جام ارجان - حدود 600 پیش‌ازمیلاد- در موزه ملی ایران را ارائه می‌دهد و به طور مختصر به بررسی نقش اجتماعی آنها در یک بستر وسیع‌تر در غرب آسیا می‌پردازد. در عین حال، اهمیت این نوازندگان عیلامی ایران باستان را در تولیدات هنری و سرگرم‌کننده سنت‌های تاریخی غرب بررسی می‌کند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_252914_13fe8f6ea95ca97876f6f8f25dd3f810.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 Aspects of “Median” and Neo-Elamite Archaeology. New Considerations on Some Aržan, Jubaji, and Kalmakarra’s Metal Findings جنبه هایی از باستانشناسی ماد و عیلام نو. نگاهی نو به برخی از یافته های فلزی ارجان، جوبجی و کلماکره 141 168 253019 10.22034/jinm.2021.253019 FA برونو جنیتو گروه باستان شناسی دانشگاه ناپل ایتالیا لوچیا چرولو University of Naples "L'Orientale", Asia, Africa and Mediterraneum Journal Article 2021 06 15 This paper intends to bring, once again, to the attention of those who study the Achaemenid and pre-Achaemenid period on the Iranian plateau, the difficulties of method and merit that are encountered in dealing with, and studying objects of material and figurative culture. This especially if those objects do not come from reliable archaeological contexts or from those which, nonetheless, for various reasons have not been sufficiently documented. An important concept in archaeology and one that is not given a lot of public attention until things go awry, is that of the “context”. Contexts to an archaeologist, mean the place where an artifact is found. Not just the place, but the soil, the site type, the layer the artifact came from, and what else was in that layer. The importance of where an artifact is found is ample. A site, properly excavated, tells you about the people who lived there, what they ate, what they believed, and how they organized their social setting. The whole of our human past, particularly prehistoric, but historic periods too, is tied up in the archaeological remnants, and it is only by considering the whole entirety of an archaeological site that we can even begin to understand what our ancestors were about. Take an artifact out of its context and you reduce that artifact to no more than pretty. The information about its maker is gone. این نوشتار بر آن است تا بار دیگر توجه متخصصین دوره هخامنشی و پیشاهخامنشی فلات ایران را به مشکلات مطالعه آثار فرهنگ مادی و فیگوراتیو جلب کند. این مشکل به ویژه در مورد آثاری که از بافت باستان‌شناسی مطمئن به دست نیامده‌اند یا اشیایی که به دلایل مختلفی به طور کامل مستندنگاری نشده‌اند، صدق می‌کند. یک مفهوم مهم در باستان‌شناسی، مفهوم «بافت» است یعنی تا زمانی که هیچ چیز بهم نریزد و این مفهوم چندان مورد توجه عموم نیست. برای باستان‌شناس، بافت به معنای مکانی است که یک اثر باستانی در آن یافت می‌شود؛ نه فقط مکان، بلکه خاک، نوع محوطه، لایه‌ای که شی از آن یافت می‌شود و هر چیز دیگری که در آن لایه قرار دارد. محل یافت یک اثر بسیار مهم است. محوطه‌ای که به درستی کاوش شده به ما درباره مردمی می‌گوید که در آنجا زندگی می‌کردند و اینکه چه می‌خوردند؟ چه اعتقادی داشتند؟ و چگونه محیط اجتماعی خود را سازماندهی می‌کردند؟ سراسر گذشته ما، به ویژه دوره پیش‌ازتاریخ، همچنین دوره تاریخی، با بقایای باستان‌شناسی گره خورده، و تنها با در نظر گرفتن یک محوطه باستان‌شناسی است که می‌توانیم به درک درستی از گذشته برسیم. زمانی‌که یک اثر از بافت اصلی آن خارج می‌شود در واقع در حد یک دست‌ساخته‌ زیبا تنزل می‌یابد که اطلاعات سازنده آن از بین رفته است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_253019_9550dd9cf2b1196b5522c3bc5f1ef93c.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 A Plated Seleucid-type Coin in National Museum of Iran سکه سلوکی با روکش نقره در موزه ملی ایران 169 176 253020 10.22034/jinm.2021.253020 FA زهرا علی نژاد پژوهشگر آزاد 0000-0003-3170-7028 Journal Article 2020 11 28 Abstract During the study of the Seleucid coins of the National Museum of Iran, a plated drachm of Seleucus I showing a trophy with Aramaic letters was discovered. At first, its complete specifications were analyzed and compared with other similar plated examples of the same period. The only published example of this denomination with Aramaic letters is a drachm that has been introduced by Nicholas Wright from the Pitchfork Collection, Sydney. A new example from the collection of the National Museum of Iran has come to light. This paper deals with the types of plated coins with Aramaic letters, where they were minted, and why they were minted. During the study of the Seleucid coins of the National Museum of Iran, a plated drachm of Seleucus I showing a trophy with Aramaic letters was discovered. At first, its complete specifications were analyzed and compared with other similar plated examples of the same period. The only published example of this denomination with Aramaic letters is a drachm that has been introduced by Nicholas Wright from the Pitchfork Collection, Sydney. A new example from the collection of the National Museum of Iran has come to light. This paper deals with the types of plated coins with Aramaic letters, where they were minted, and why they were minted. طی بررسی مجموعه سکه‌های سلوکی موزة ملی ایران، یک درهم روکشدار از نوع سکه‌های نقرة پیروزی سلوکوس اول با کتیبة آرامی شناسایی شد. در مرحلة نخست، ویژگی‌های اصلی آن مورد بررسی قرار گرفت و در مرحلة بعد با سایر نمونه‌های مشابه و تطبیقی در دوره سلوکی سنجیده شد. تنها یک نمونة مشابه با درهم موردنظر توسط نیکلاس ویت از مجموعه پیچ‌فورک، سیدنی معرفی شد که درهم شناسایی شده در موزه ملی ایران نمونة جدید دیگری از این نوع سکه محسوب می‌شود. مقاله حاضر با ارائة انواع مختلف سکه‌های روکشدار با کتبیة آرامی به محل ضرب و چرایی ضرب آنها می‌پردازد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_253020_21d632104100717f02e8f298040fba04.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 The Portrait of a Hellenistic Ruler and Other Bronze Sculptures from Kal-e Chendar/Shami. Results of the 2015 and 2016 studies in the National Museum of Iran چهره حاکم سلوکی و دیگر پیکرههای مفرغی کال چندار/شمی، نتایج مطالعات سالهای 1394 و 1395 در موزه ملی ایران 177 196 252917 10.22034/jinm.2021.252917 FA گونور لیندشتروم Eurasia Department, German Archaeological Institute, Berlin, Germany 0000-0001-6160-6418 Journal Article 2021 07 19 This article examines one of the largest find complexes of Hellenistic and Parthian sculpture in Iran, discovered around 1935 at Kal-e Chendar, arguably the most important sanctuary in the land of Elymais in the highlands of Khuzestan. The starting point is the bronze head of a Hellenistic ruler, already badly damaged and deformed in antiquity, whose former facial features are reconstructed with innovative 3D technology. The portrait is identified here as a king of the early Kamnaskirid dynasty and dated around 140 BC. Further fragments of the same statue enable the reconstruction of the entire figure, whose pose followed the most common format of Hellenistic royal figures. This ‘Hellenistic Ruler’ is now the first larger-than-life representation of a Hellenistic king known for the regions of Iran and further east. A second focus is comparative studies of casting technique and alloy of the further bronze statues of the find complex. They reveal that the stylistic division of the Kal-e Chendar bronzes into a ‘Greek’ and an ‘un-Greek’ group of sculptures is carried through to technical differences, indicating a significant change in the production of bronze sculptures from late Hellenistic to the Parthian period. Overall, the studies presented here show the potential of research on the hitherto neglected cache of sculptures from Kal-e Chendar, a potential that will be fully exploited in a project begun in spring 2021. این مقاله به بررسی یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های مجسمه‌سازی هلنی و اشکانی در ایران می‌پردازد که در حدود سال 1314 خورشیدی در کال چندار کشف شد، این محوطه یکی از مهم‌ترین محوطه‌های الیمایی در ارتفاعات خوزستان است. در ابتدا، سر مفرغی یک فرمانروای هلنی است که در دوران باستان به شدت آسیب دیده و تغییر شکل یافته است، و ویژگی‌های صورت سابقش با فناوری نوآورانه سه بعدی بازسازی شده است. این پرتره در اینجا به عنوان پادشاه اولیه سلسله کامناسکیر شناخته شده و تاریخ آن در حدود 140 پیش‌ازمیلاد است. تکه‌های بیشتر این مجسمه بازسازی کل پیکره را ممکن می‌سازد، که سبک آن از رایج‌ترین قالب‌های شاهانه هلنی پیروی می‌کند. این «حاکم هلنی» اکنون نخستین نماد یک پادشاه هلنی است که برای مناطق ایران و شرق بیشتر شناخته شده است. تمرکز دوم، مطالعات تطبیقی تکنیک ریخته‌گری و آلیاژ مجسمه‌های مفرغی بیشتر مجموعه کشف شده است. آنها نشان می‌دهند که تقسیم سبک مفرغ‌های کال چندار به گروه‌های «یونانی» و «غیریونانی» بر اساس تفاوت‌های فنی است، که نشان‌دهنده تغییر قابل‌توجهی در تولید مجسمه‌های مفرغی از اواخر دوره هلنی تا دوره اشکانی است. در مجموع، مطالعات ارائه شده در اینجا پتانسیل تحقیق بر روی مجسمه‌های کال چندار که تاکنون نادیده گرفته شده بود را نشان می‌دهد، پتانسیلی که در پروژه‌ای که در بهار 2021 آغاز شده است به طور کامل مورد بهره‌برداری قرار خواهد گرفت.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_252917_f0e194a69ebff3ed226642846d656543.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 *Sadārap [Sadāraf/b] of *P/Frēnag”, Ardaxšēr ī Papagān’s brother or his son, Another inscription of *Sadārap [Sadāraf] on Silver Plate in National Museum of Iran. سدارپ پرینگ برادر اردشیر بابکان یا پسر او، کتیبه های دیپر از سدارپ بر ظرف نقره ای موزه ملی ایران 197 204 252915 10.22034/jinm.2021.252915 FA سیروس نصراله زاده عضو هیات علمی پژوهشکده زبان‌شناسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2021 01 16 On one of the Sasanian silver bowls in J. Paul Getty Museum (J.PGM) in the U.S.A, there has been written a Sasanian Middle Persian inscription in which Skjærvø determined a proper name as “Sadārap [Sadāraf/b] *P/Frēnag”, Ardaxšēr ī Papagān’s brother. Also, in the National Museum of Iran (NMI), there is a silver vessel on which a similar inscription has been written, it is a rare accident. This inscription, with a slight difference, introduced Sadārap as son of Ardaxšēr ī Papagān’s in this inscription, with a slight difference. In other sources, such as the inscription of Šāpuhr on Ka’ba of Zardušt (ŠKZ) the name of Abrēnag king of Sadārap is mentioned in the list of Ardaxšēr’s courtiers, although his relation with Ardaxšēr is unspecified. Both vessels are authentic. بر یکی از کاسه‌های نقره ساسانی در موزه پل‌گِتی آمریکا کتیبه‌‌ای په پهلوی ساسانی آمده که شروو نام سدارپ پرینگ/ فرینگ برادر اردشیر بابکان را خوانده است؛ در موزه ملی ایران بر ظرفی نقره‌ای، مشابه همین کتیبه آمده است که اتفاقی نادر است. در این کتیبه با اندکی تفاوت مشخصاً سدارپ را پسر اردشیر بابکان نوشته است. در منابع دیگر مثل کتیبه شاپور بر کعبه زردشت در فهرست درباریان اردشیر نام ابرینگ شاه سدارپ آمده اما نسبتش با اردشیر نامشخص است. هر دو ظرف اصل هستند. بر اساس منابع همزمان مثل کعبه زردشت، که فهرست درباریان بابک، اردشیر و شاپور را داده می‌توان به نتایجی رسید. در فهرست درباریان اردشیر نام او در صدر فهرست آمده است. با توجه به نسبت شاهان بعدی و ملکه‌ها با اردشیر، شاید بتوان وی را پسر اردشیر دانست.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_252915_53f6792753b3d0037ec90a4da69bcf92.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 1 2021 12 22 Carbon Dating of Seven Parchment Qurʾān Manuscripts and One Syriac Bible of the National Museum of Iran نتایج سالیابی کربن 14 بر روی هفت پوست نوشت قرآنی و یک پوست نوشت انجیل سریانی در موزه ملی ایران 205 226 253014 10.22034/jinm.2022.553481.1055 FA سید علی آقایی پژوهشگر و مدرس، موسسه الهیات اسلامی، دانشگاه پادربورن 0000-0002-1287-8721 میشائیل یوزف مارکس مدیر مرکز پژوهشی کرپوس کرانیکوم، فرهنگستان علوم برلین - برندنبورگ Journal Article 2022 05 09 This paper presents the carbon dating results of seven Qurʾān manuscripts and one Syriac Bible (Peshitta) of the National Museum of Iran (NMI) in the context of palaeography of early Qurʾān manuscripts. The carbon age measurements, for the first time obtained from a collection in the Eastern lands of Islam, include results from one manuscript in script style kūfī B, one in kūfī C, and five in kūfī D. Measurements from carbon analysis of the Qurʾāns of the National Museum confirm the relative chronology of script styles in Qurʾānic palaeography. Obtained measurements from the Qurʾāns of NMI, however, give evidence for an early dating of kūfī D script styles. For the intricate question of date, carbon dating provides essential anchor points in chronology, beneficial for a historical understanding of Qurʾāns specifically and manuscripts in general, as the carbon date results of the Syriac Bible of NMI show. Scientific dating is recommended for producing comprehensive catalogues of manuscript collections as it reveals a new perception of Qurʾānic palaeography where chronology remains unexplored. در مقالة پیش‌رو، نتایج سالیابی کربن 14 بر روی هفت پوست‌نوشت قرآنی و یک پوست‌نوشت انجیل سریانی (پشیطا) که در موزه ملی ایران نگهداری می‌شوند، ارائه و با اطلاعات خط‌شناسی دست‌نوشته‌های کهن قرآنی به خط کوفی مقایسه می‌شود. این برای نخستین بار است که آزمایش کربن بر روی نسخه‌های قرآنی در مجموعه‌ای ایرانی انجام شده است. این دست‌نوشت‌ها عبارتند از یک دست‌نوشت به خط کوفی سبک B، یک دست‌نوشت به خط کوفی سبک C، و پنج دست‌نوشت به خط کوفی سبک D. نتایج سالیابی کربن 14 انجام‌شده بر روی دست‌نوشت‌های قرآنی موزه ملی ایران تاریخ‌گذاری نسبی بر مبنای سبک‌شناسی خط کوفی را تایید می‌کنند. در عین حال، این نتایج شواهدی به دست می‌دهند که می‌توان بر مبنای آن تاریخ دست‌نوشت‌های قرآنی به خط کوفی سبک D را به دوره‌ای متقدم‌تر بازگرداند. برای ‌‌‌‌‌مسئله پیچیده تاریخ‌گذاری، روش سالیابی کربن نقاط اتکای ارشمندی فراهم می‌آورد که هم برای درک تاریخ تطور قرآن‌های کهن به طور خاص کارگشاست، زیرا این روش امکان فهمی تازه از خط‌شناسی قرآنی را فراهم می‌آورد که در آن مساله تاریخ‌گذاری همچنان گشوده است، و هم ‌شناخت ما از تاریخ نسخه‌های خطی به طور عام را دقیق‌تر می‌کند، چنانکه از نتیجه این آزمایش بر روی انجیل سریانی موزه ملی ایران پیداست. در مجموع توصیه می‌شود برای تولید فهرست‌های جامع از مجموعه‌های نسخ خطی از روش‌های علمی و آزمایشگاهی برای تاریخ‌گذاری نسخه‌های خطی ‌‌استفاده شود.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_253014_359174a8e83232a9dec04390acb36190.pdf