موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 The Petrographic Analysis of Early Chalcolithic Period J Ware of Mahidasht Stored at National Museum of Iran پتروگرافی سفال دوره مس سنگ قدیم ماهیدشت (نوع جی) در موزه ملی ایران 704169 10.22034/jinm.2022.549360.1052 FA سیروان محمدی قصریان گروه باستان شناسی دانشگاه تهران ایرج بهشتی پژوهشکدۀ حفاظت و مرمت پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری، تهران، ام البنین غفوری بخش سفال، موزه ملی ایران Journal Article 2022 02 22 The early chalcolithic period in west central Zagros is known as the J ware tradition. J ware is a solid, well-fired ceramic that is considered to be an eastern variant of the late Halaf culture in the Mahidasht region. Despite preliminary studies conducted during the 1975-1978 Royal Ontario Museum Project and subsequent 1985 studies by E.F. Henrickson, information about the form, temper, and paintings of this pottery was insufficient to fully understand J ware. Many questions remained unanswered, such as the exact ingredients of J pottery, the production process, and the local or nonlocal sources of ware. In order to address these questions and gain a comprehensive picture of the structure of J ware, 18 shards of J ware from the National Museum of Iran were chosen for petrographic analysis. The result of this analysis showed that J ceramic was made using mineral temper and produced at a lower temperature of 800 degrees Celsius. Additionally, the particles used in the production of J ware were found to be equivalent to the geology of Mahidasht. These findings indicate that J ware of Mahidasht was produced locally. در توالی پیش‌ازتاریخ غرب زاگرس مرکزی به ویژه در دشت‌های کرمانشاه و ماهیدشت، دوره مس و سنگ قدیم با سنت سفالی موسوم به نوع جی شناخته می‌شود. سفال‌های نوع جی گونه‌ای از سفال منقوش، منسجم و خوش‌ساخت متاثر از فرهنگ حلف متاخر است که از سطح بیش از 60 محوطه در ماهیدشت گزارش شده است. هر چند که در بررسی‌های 1354 تا 1357 خورشیدی تیم لویی لوین و مطالعات بعدی الیزابت هنریکسون در 1364 خورشیدی اطلاعاتی در زمینه فرم، نقوش، نوع خمیره و دیگر ویژگی‌های کلی سفال‌های نوع جی منتشر شده است، اما این اطلاعات برای شناخت این‌گونه کافی نیست و هنوز ابهامات و پرسش‌هایی در این زمینه وجود دارد. از جمله اینکه ساختار سفال نوع جی دارای چه عناصر و ذراتی است؟ سفال‌های نوع جی در چه دمایی پخته شده‌اند؟ این نوع سفال‌ها تولید بومی هستند یا یک نوع سفال وارداتی محسوب می‌شوند؟ در نتیجه به‌منظور پاسخگویی به پرسش‌های یاد شده و با هدف کسب اطلاعات از فرایند تولید سفال جی و منشا احتمالی خاک استفاده‌شده در ساخت این‌گونه، 18 قطعه از سفال‌های این مجموعه که هم‌اکنون در موزه ملی ایران نگهداری می‌شوند توسط آزمایشگاه پتروگرافی پژوهشکده حفاظت و مرمت پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری مطالعه شد. نتیجه این بررسی‌ها نشان می‌دهد که سفال‌ها در دمای کمتر از 800 درجه سانتی‌گراد پخت شده‌اند. همچنین آمیزه استفاده‌شده در خمیره سفال از نوع کانی است و آثاری از آمیزه گیاهی وجود ندارد. همچنین مشخص شد که بافت سفال‌ها و ترکیب کانی‌های شناسایی‌شده با ساختار زمین‌شناسی منطقه ماهیدشت همخوان است و در نتیجه نشانی از وارداتی بودن این‌گونه مشاهده نشد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704169_a432c8fe4baa873fb8d0cbab94a2874a.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2023 04 11 Study of Yanik Tepe’s Bone Object in the National Museum of Iran بررسی شی استخوانی یانیق‌تپه در مجموعه موزه ملی ایران 704217 10.22034/jinm.2023.1983154.1069 FA سپیده مازیار پژوهشگر، دانشگاه گوته فرانکفورت، فرانکفورت، آلمان 0000-0002-2253-7680 مرجان مشکور موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس، پاریس، فرانسه 0000-0003-3630-9459 لائورا مانکا موزه تاریخ طبیعی پاریس، پاریس، فرانسه 0000-0001-7379-3927 هما فتحی آزمایشگاه بیوباستان شناسی، آزمایشگاه مرکزی، دانشگاه تهران جبرئیل نوکنده موزه ملی ایران، تهران رویا خزائلی آزمایشگاه بیوباستان شناسی، آزمایشگاه مرکزی، دانشگاه تهران Journal Article 2022 12 19 During the excavation in 1962 in Yanik Tepe in eastern Azerbaijan, Iran, a small bone object from the Neolithic deposits was found. In his brief report, Charles Burney identified this object as a pendant. The similarity of this object with today’s glasses has caused some misinterpretation about the function of this object in recent years. In this article, with a detailed microscopic study of this object from an interdisciplinary perspective (archaeology and paleozoology) and comparing it with other known examples in other parts of the world, a more detailed examination of this object is carried out. Furthermore, we proposed possible functions of this object based on our comparisons and the characteristics of the object itself. The results of this research demonstrate that this bone object probably had a decorative function. در کاوش‌های سال 1341 خورشیدی (1962 میلادی) در یانیق‌تپه در استان آذربایجان شرقی، شی استخوانی کوچکی از نهشته‌های دوره نوسنگی این محوطه یافت شد. چارلز برنی در گزارش کاوش کوتاه خود این شی را به عنوان یک آویز معرفی کرده است. تشابه نسبی این شی با عینک‌های امروزی باعث بروز سوء تعبیرهایی در خصوص کارکرد این شی در سال‌های اخیر شده است. در این مقاله با مطالعه دقیق میکروسکوپی این شی با دیدگاهی میان رشته‌ای (باستان‌شناسی و باستان‌جانورشناسی) و مقایسه آن با نمونه‌های شناخته شده در بخش‌های دیگر دنیا، به معرفی دقیق‌تر این شی پرداخته شده و کارکرد احتمالی آن نیز پیشنهاد شده است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که به دلایل مختلف به هیچ‌وجه نمی‌توان کارکرد عینک برای آن در نظر گرفت و احتمالا این شی کارکردی تزیینی داشته است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704217_1fc0c0e8af79fb33263255757a63c6c5.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 The Bronze Stamp Seals of Marlik in the National Museum of Iran: Evidence of a Connection with the Bactria-Margiana Archaeological Complex in the Bronze Age مهرهای مسطح مفرغی گورستان مارلیک در موزه ملی ایران: شواهدی از ارتباط با فرهنگ بلخی -مروی در دوره مفرغ 704210 10.22034/jinm.2022.704210 FA امیر ساعدموچشی گروه هنر و معماری، دانشگاه پیام نور، سنندج، کردستان 0000-0002-7702-6722 علی اکبر وحدتی اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان شمالی 0000-0002-4620-1188 Journal Article 2021 06 14 Among the objects in the Marlik Cemetery are five bronze stamp seals from three tombs that appear to have been made before the Iron Age and are classified as one of the oldest objects in the cemetery. These stamp seals bear no resemblance to the seals of the Iron Age of Iran, including the seals of the Iron Age of Marlik, and they are similar to the seals of the Bactria-Margiana Archaeological Complex (BMAC) of the Bronze Age. Other objects obtained from the graves containing these seals are chronologically among the oldest objects in this cemetery. Other objects obtained from the tombs containing these five seals are chronologically among the oldest objects in this cemetery. The existence of the BMAC style objects in the Greater Khorasan and the Central Asia region in the Marlik Cemetery can draw our attention to this region as the intellectual and physical origin of some objects of the Iron Age and periods prior to that. In this regard, the northeastern region of Iran could play a role in the connection between Central Asia and the central and western regions of Iran. The bronze seals of the Marlik Cemetery can demonstrate the significance of the seals in the community as well as the chronology re-evaluation of a number of Marlik tombs. In this paper, in addition to these seals, the existence of etched carnelian beads in the texture of Marlik tombs has been employed to reconsider the dating and attribution of bronze seals to the Bronze Age. These beads, like bronze stamp seals, can be classified as objects of the Bronze Age in the Marlik Cemetery and can strengthen the association of the Marlik Cemetery with the eastern region of Iran. در میان اشیاء گورستان مارلیک، پنج مهر مسطح مفرغی از سه گور به‌دست‌آمده که به نظر می‌رسد پیش از دوره آهن ساخته شده‌اند. این مهرها هیچ‌گونه شباهتی با مهرهای دوره آهن ایران و از جمله مهرهای مارلیک ندارند و به مهرهای مجموعه فرهنگی بلخی-مروی دوره مفرغ شبیه هستند. سایر گورنهاده‌های به‌دست‌آمده از قبور حاوی این پنج مهر، به لحاظ گاهنگاری در زمره اشیاء کهن‌تر گورستان مارلیک قرار می‌گیرند. وجود اشیاء سبک بلخی-مروی منطقه خراسان بزرگ و آسیای میانه در مارلیک می‌تواند توجه ما را به این منطقه به عنوان منشأ فرهنگی و جغرافیایی برخی از اشیاء دوره آهن و پیش از آن جلب کند. منطقه شمال‌شرق ایران در این باره می‌توانسته نقش رابط بین آسیای میانه با مناطق مرکزی و غربی ایران را ایفا کند. مهرهای مفرغی گورستان مارلیک می‌توانند بر اهمیت مهرها در جامعه و نیز بازبینی در گاهنگاری تعدادی از گورهای مارلیک دلالت داشته باشند. در این نوشتار علاوه بر این مهرها از وجود مهره‌های عقیق خراش‌دار در بافت گورهای مارلیک برای تجدید نظر در تاریخ‌گذاری و انتساب مهرهای مسطح مفرغی به دوره مفرغ استفاده شده است. مهره‌ها همانند مهرهای مسطح مفرغیِ گورستان مارلیک در زمره اشیایی قرار می‌گیرد که متعلق به دوره مفرغ هستند و احتمالاً پس از مدت زمانی در داخل گورها قرار گرفته و می‌تواند ارتباط گورستان مارلیک با منطقه شرق ایران را تقویت کند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704210_b86999406d52ab3a2655e5d2b3f93135.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 Plants of Qasrdasht: Evaluation of Charcoal Samples گیاهان قصردشت: ارزیابی نمونه های ذغالی 704225 10.22034/jinm.2022.1972239.1067 FA ماریا تبریزپور دانشگاه هامبورگ، آلمان محمد تقی عطائی موسسۀ باستانشناسی خاور نزدیکِ، دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان، مونیخ، آلمان Journal Article 2022 11 07 Soundings at Tepe Qasrdasht yielded 34 charcoal samples that are important to determine their type of wood. Among them, 15 samples were not suitable for examination due to various reasons, including the fact that they had been extracted from small and short narrow branches. But 19 other samples seem suitable for examination. Radial, transverse and tangential sections have been sampled. The results show that 4 samples belong to Zelkova spp., 2 represent Acer spp., 2 are from Pistacia spp., 1 is from Prunus spp., 1 is extracted from Populus spp., and 8 are from Rosa spp. از دو گمانۀ کاوش شده در تپۀ قصردشت تعداد 36 نمونه ذغال چوب برای گاهنگاری مطلق برداشت شد. در این میان از 34 نمونه ذغال، دانشگاه هامبورگ، بخش چوب‌شناسی (Zentrum Holzwirtschaft der Universität Hamburg) ارسال شد. از میان 34 نمونۀ ارسالی، 15 نمونه به دلایل مختلف از جملۀ تعلق ذغال به شاخه‌های باریک مناسب پژوهش نبودند. اما 19 نمونه دیگر برای پژوهش مناسب تشخیص داده شد. از نمونه‌ها مقاطع شعاعی، عرضی و مماسی تهیه شد. نتیجۀ پژوهش حاضر نشان می‌دهد که از این تعداد، 4 نمونه مربوط به سردۀ آزاد (Zelkova spp.)، 2 نمونه مربوط به سردۀ افرآ (Acer spp.)، 2 نمونه مربوط به سردۀ پستۀ وحشی یا بَنه (Pistacia spp.)، 1 نمونه مربوط به سردۀ پرونوس (آلو، هلو یا زردآلو) (Prunus spp.)، 1 نمونه مربوط به سردۀ سپیدار (Populus spp.) و 8 نمونه مربوط به سردۀ گل سرخ است (Rosa spp.).

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704225_2a443bf747d856391864cf950de0e740.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 Bioarchaeological Studies and Strontium Isotopes Analysis on Human Remains from Historical Period from the Site of Shahr-i Qumis, Semnan Province پژوهشهای زیست‌باستانشناختی و سنجش ایزوتوپهای پایدار استرانسیوم در بقایای انسانی دوران تاریخی محوطه شهر قومس، استان سمنان 704211 10.22034/jinm.2022.704211 FA پگاه گودرزی دانش آموختۀ کارشناسی ارشد باستان شناسی، گروه باستان شناسی، دانشگاه تهران آرکادیوش سولتیشیاک گروه زیست باستان شناسی، دانشکدۀ باستان شناسی، دانشگاه ورشو، لهستان 0000-0002-9040-5022 مصطفی ده پهلوان گروه باستان شناسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران 0000-0003-0744-3587 Journal Article 2021 07 26 The ancient city of Shahr-i Qumis is situated on the southern slope of the Alborz mountain range, approximately five kilometres southeast of Qusheh village in Damghan city, Semnan province. Numerous attempts to locate the ancient city of Hecatompylos, the second capital of Parthians, had been made since the mid-19th century until the site was finally discovered in 1966 by John Hansman. Subsequently, Hansman and David Stronach conducted excavations in four seasons from 1967 to 1978 in order to substantiate their claim. Unfortunately, limited published reports and articles were produced from these seasons and the findings of these excavations, which are presently kept in the repository of the British Institute of Persian Studies, were not adequately protected. As a result, the findings required revisiting, which was carried out during the fall and winter of 2017-18. The excavation findings included human bone remains, which were a significant part of the discovery. These remains were measured and examined, and bone samples were collected for radiocarbon 14 and stable strontium isotopes analyses. The results indicated that most of the burials in the abandoned buildings of the early Parthian period of this site were probably from the middle Parthian to the late Sasanian period. These burials were most likely performed by local residents of the area, who were permanent inhabitants of the site. The fact that most people living in the area during the time period in question were locals suggests that they did not migrate during their lifetime and consumed food products that were produced in the area. The burial method of these people was of the secondary type and was accompanied by the bones of a wide range of animals and sometimes the post-mortem damage of human and animal bones. This type of burial is rare and somewhat similar to the burial rites of the Late Bronze and Early Iron Age sites in the Fergana Valley and Chust culture in Central Asia. Overall, the site of Shahr-i Qumis is an important archaeological site that sheds light on the ancient history of Parthian culture. However, the limited published reports and inadequate protection of the excavation findings underscore the importance of revisiting such sites periodically to ensure that their archaeological significance is fully understood and preserved for future generations. محوطه شهر قومس، در پنج کیلومتری جنوب‌شرقی روستای قوشه در شهرستان دامغان، استان سمنان و در دامنه جنوبی رشته‌کوه البرز قرار دارد. تلاش‌های بسیاری که در جهت مکان‌گزینی شهر باستانی هکاتوم‌پیلوس، پایتخت دوم اشکانیان، از میانه سده 19 میلادی انجام شده بود، شناسایی این محوطه را در سال 1345 توسط جان هانسمن در پی داشت. پس‌ازآن، وی به همراهی دیوید استروناخ در چهار فصل، از 1355 تا1357، این محوطه را کاوش کرده و در صدد اثبات ادعایشان برآمدند. شوربختانه گزارش‌ها و مقالات منتشرشده از این فصول و یافته‌های کاوش‌ها بسیار محدود بوده و این یافته‌ها که ازآن‌پس در مخزن مؤسسه ایران‌شناسی بریتانیا نگهداری می‌شدند، در شرایط حفاظتی نامناسبی قرار داشتند. مجموع این عوامل لزوم بازنگری یافته‌ها را سبب شد. طی این پروژه، بقایای استخوانی انسان که بخش قابل‌توجهی از یافته‌های کاوش‌ها بودند، اندازه‌گیری و بررسی شده و نمونه‌هایی شامل 22 دندان و 14 نمونه گیاهی برای سنجش ایزوتوپ‌های پایدار استرانسیوم، و 4 نمونه استخوان و دندان برای آزمایش‌ رادیوکربن 14 برداشت شد و به آزمایشگاه آدام میتسکیویچ در لهستان فرستاده شد تا در رابطه با شیوه استقرار در این محوطه پس از متروک شدن ابنیه آغاز دوره اشکانی و معیشت مردمان در این محوطه مطلع شده و به درک بهتری از شیوه تدفین آنها برسیم. نتایج آزمایش‌ها نشانگر آن‌اند که بیشتر تدفین‌های انجام شده در بناهای متروکه استقرار آغاز دوره اشکانی این محوطه احتمالاً قدمتی برابر با میانه دوره اشکانی تا پایان دوره ساسانی دارند و به‌احتمال، بیشتر این تدفین‌ها توسط مردمان بومی منطقه که در این محوطه استقرار دائم داشته‌اند انجام شده است. بومی بودن بیشتر مردمان ساکن در این محوطه در دوران مذکور بدین معناست که آن‌ها در طول زندگی‌شان مهاجرت طولانی نداشته و از محصولات غذایی بومی استفاده می‌کرده‌اند. شیوه تدفین این مردمان که از نوع ثانویه بوده و با تدفین استخوان‌های طیف وسیعی از جانوران و گاه آسیب‌های پس از مرگ در استخوان‌های انسانی و جانوری همراه بوده است، آیینی نادر را نمایش می‌دهد که تا اندازه‌ای به آیین تدفینی محوطه‌های پایان دوره مفرغ و آغاز دوره آهن آسیای مرکزی در دره فرغانه و فرهنگ خوست شباهت دارد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704211_45102d4d3a3f95925f22919214a406d4.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 Notes about a Greek Inscription on a Parthian Period Male Statue in the National Museum of Iran نکاتی درباره‌ی کتیبه‌ی یونانی مجسمه‌ی اشکانی موزه‌ی ملّی ایران 704205 10.22034/jinm.2022.557042.1056 FA فرهاد صولت پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، تهران، ایران 0009-0005-4472-5577 فیلیپ فورسایت مرکز مطالعات کتیبه‌شناسی و دیرینه‌جغرافیا دانشگاه ایالتی اوهایو، اوهایو، ایالات متحده آمریکا افشنگ پرهیزی راد پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری، تهران، ایران Journal Article 2022 07 03 At the Parthian section of the National Museum of Iran stands a male figure, with a Greek inscription carved into its base. Little is known about where the statue was discovered until now. Although the second line’s bottom and the beginning letters of both lines of the inscription are broken, the words can be read roughly by comparing them with similar inscriptions. The text suggests that it is an epitaph and that the statue was probably placed in a tomb as a memorial to the deceased person. The figure’s long robe and the scroll or book in his hand indicate that he was a civilian, and possibly a religious person. Another reason to associate him with Christianity is his name, which was given to one of the apostles at the beginning of Christianity. The inscription’s two-line text is almost certainly readable. Although examples of this inscription exist beyond Iran’s borders, none have been found within Iran. در بخش اشکانی موزه‌ ملی ایران پیکره‌ مردی قرار دارد که روی پایه‌ آن کتیبه‎‌ای دو سطری به یونانی حک شده است. از محل دقیق کشف این پیکره تا این زمان اطلاع زیادی در دست نیست. پایین ﺳﻄﺮ دوم و ﺣﺮوف آﻏﺎزﯾﻦ ﻫﺮ دو ﺳﻄﺮ کتیبه ﺷﮑﺴﺘﮕﯽ دارﻧﺪ اما ﻣﯽﺗﻮان ﺑﺎ ﻗﯿﺎس ﺑﺎ ﮐﺘﯿﺒﻪﻫﺎی ﻣﺸﺎﺑﻪ، ﮐﻠﻤﺎت را ﺗﺎ ﺣﺪود زﯾﺎدی ﺧﻮاﻧﺪ. با توجه به متن آن می‌توان گفت که از نوع «گورنبشته» (Epitaph) است، بنابراین به احتمال، مجسمه به‌عنوان یادبود فرد درگذشته در محل دفن او قرار داشته است. از محتوای متن کتیبه چنین به نظر می‌آید که «برنابا» یا «بارناباس» به احتمال، فردی شناخته‌شده بوده است، چنان‌که طومار یا کتابی که در دست دارد و نیز ردای بلند وی تأییدکننده‌ این موضوع است که او فردی غیر نظامی و شاید مذهبی بوده است. دومین دلیل بر این‌که وی با مسیحیت در ارتباط بوده نام اوست؛ در واقع، چنین نام خاصی در صدر مسیحیت به فردی به نام یوسف اطلاق می‌شده است که یکی از رسولان مسیحیت به شمار می‌رود، اما آیا این مجسمه متعلق به همان بارناباس یا برنابای معروف جهان مسیحیت است یا نه، با قطعیت نمی‌توان نظر داد، زیرا به شواهد و مدارک بیشتری برای اثبات این امر نیاز است. آنچه تقریباً قطعی به نظر می‌رسد، خوانش متن دوسطری کتیبه است که با وجود نمونه‌های فراوان از این نوع کتیبه‌ها در خارج از مرزهای ایران، اما تاکنون چنین نمونه‌ای با محتوای مشابه در ایران یافت نشده بود.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704205_d6cd8f38e7e704a0810ee95f6cc3e02f.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2023 04 11 Study a collection of Sasanian clay bullae in the National Museum of Iran, returned from the United States of America بررسی مجموعه گلمهرهای ساسانی بازگردانده شده از آمریکا در موزه ملی ایران 704228 10.22034/jinm.2023.704228 FA پارسا قاسمی دانشگاه پاریس 1، پانتئون-سوربن، پاریس، فرانسه 0000-0003-0010-9615 Journal Article 2023 01 23 This paper presents initial research on 73 Sasanian clay bullae housed at the National Museum of Iran. These bullae were returned to Iran from the United States on May 19, 2015. The survey conducted by the author indicates that this collection includes 13 administrative and 60 personal clay bullae, which bear nearly 244 seal impressions. Among these, 231 seal impressions are personal, and 13 impressions are administrative. The magūh of Gūhgand kust-i-(…?) Gurgān administration appears on 11 of the 13 administrative bullae. The other two administrative bullae bear the seal impressions of the Amārgār of Sakestān and the Amārgār of “Ēran-abzūd-H̠usraw and Nisīnā and Arwāyestān and Arzōn”. In addition, two bullae bear the seal impressions of Čihr-burzēn, Ēran-sepāhbed Xwarāsān (east), and one bears the seal impressions of Wēh-šābuhr, Ēran-sepāhbed of Nimroz (south). Moreover, five clay bullae bear the seal impressions of Dād-burz-mihr, Parthian Aspbed (chief of the cavalry), five clay bullae have the seal impressions of Wēh-šābuhr, Persian Aspbed, and many others belong to known personal names or unknown figures or individuals involved in the Sasanian administrative and sealing system. However, a vast majority of the impressions have no personal names or epigraphic impressions. Given the high degree of similarity between the seal impressions in this collection and those in Ahmad Saeedi’s collection, which were previously studied and published by Rika Gyselen, it is highly probable that these 73 clay bullae were originally a part of Saeedi’s collection and were similar examples that may have been sold by this collection نوشتار کنونی پژوهش آغازین روی 73 گلمهر ساسانی در موزه ملی ایران است که در 19 اردیبهشت سال 1395 از آمریکا به ایران برگردانده شده است. برآیند بررسی نگارنده نشان می‌دهد که این گلمهرها شامل دو دسته اداری (13 گلمهر) و خودی/شخصی (60 گلمهر) هستند که نزدیک به 244 (؟) اثر مهر دارند. از بین آنها، 231 اثر مهر، از گونه خودی و 13 اثر مهر از گونه اداری است. از بین 13 گلمهر اداری، 11 گلمهر دارای اثر مهر با نام اداره موبد گوهگند کوست .. (؟) گرگان است. دو گلمهر دیگر، یکی دارای اثر مهر اداره آمارگر سَکِستان و دیگری، از آنِ اداره آمارگر ایران-اَبزود-خسرو و نسینا و آروایستان و آرزون است. از بین گلمهرهای خودی، دو گلمهر با اثر مهر سپاهبد خوراسان (شرق) و یک گلمهر با اثر مهر سپاهبد نیمروز (جنوب)؛ شمار 5 گلمهر با اثر مهرهای اَسپبُد/فرمانده سواره‌نظام پارتی، 5 گلمهر با اثر مهر اَسپبُد پارسی، و شمار زیادی دیگر، از آن ِ چهره‌های شناخته‌شده یا ناشناس یا کَسان دیگر درگیر و دست‌اندرکار در دستگاه فرمانروایی ساسانی است. همانندی بیشتر اثرمهرهای این مجموعه با گلمهرهای مجموعه احمد سعیدی که پیشتر ریکا گیزلن آنها را چاپ‌ کرده، نشان می‌دهد که به گمان بسیار، این 73 گلمهر، بخشی از مجموعه سعیدی و نمونه‌های همانند آن بوده است که شاید از سوی این مجموعه به فروش رفته، و سپس به دست پلیس آمریکا افتاده و به وزارت خزانه‌داری وقت آمریکا سپرده‌ شده است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704228_cdb013457549edbb3e6a6203bd52b28c.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2000 03 01 The Cultural Landscape of the North of Behbahan (Tashan) from the Sasanian Era to the Present پهنه فرهنگی شمال بهبهان(تشان) از دوره ساسانی تا عصر حاضر 704212 10.22034/jinm.2000.704212 FA افشین خسروثانی گروه باستان شناسی، دانشگاه تهران Journal Article It is apparent that in the past, written sources did not cover all parts of a xora, and disregarded some issues. This may be attributed to two reasons: the author of the written text had a specific purpose and studied only important and accessible parts for that intention, or it was impossible to pay attention to and view all parts of that region. Arrajan is one such area where only the name can be found in written sources, and parts of it are archaeologically significant. Tashan, located in the north of Behbahan, is one of these parts that cannot be found in most written sources but has a rich capacity and a lot of evidence of material culture. One of the most important pieces of archaeological evidence in the landscape is the mill, which is found in most of the villages in this part, suggesting the agricultural potential of each area. However, this area is not homogeneous, and some villages are not suitable places for agriculture and have different methods of water supply compared to others. Therefore, one of the reasons for the lack of attention to this region in written sources could be attributed to its distance from communication routes. Nevertheless, appropriate knowledge and awareness of the natural and cultural potential have contributed to the prosperity and sustainable living of this region. در گذشته، منابع مکتوب تمام بخش‌های یک خوره را پوشش نمی‌داد و مناطقی در این میان نادیده انگاشته می‌شد؛ این کار می‌تواند دو دلیل داشته باشد، یکی اینکه نویسنده آن متن مکتوب، هدف و موضوع ویژه‌ای را دنبال می‌کرده و برای این کار بخش‌های مهم و قابل دسترسی را مورد مطالعه قرار می‌داد و دیگری اینکه، امکان پرداختن و مشاهده همه بخش‌های آن خوره از نزدیک نبوده است. بخش‌هایی از خوره ارجان چنین وضعیتی دارند و در منابع مکتوب نمی‌توان نشانی از آنها یافت و یا در خوشبینانه‌ترین حالت، تنها نام این مناطق ملاحظه می‌شود. تشان که در شمال بهبهان واقع شده یکی از بخش‌هایی است که در بیشتر منابع مکتوب نمی‌توان نشانی از نام و اهمیت آن یافت، اما به لحاظ باستان‌شناختی حایز اهمیت است. شواهد فراوانی از فرهنگ مادی در این بخش از ارجان مشاهده می‌شود که حکایت از ظرفیت مناسب و غنی تشان دارد. یکی از مهم‌ترین شواهد باستان‌شناختی که در این پهنه به‌فراوانی دیده می‌شود، آسیاب است. در بیشتر روستاهای این قسمت آسیاب وجود دارد که حکایت از توان بالقوه هر بخش در امر کشاورزی دارد. تذکر این نکته لازم است که در اینجا با یک پهنه یکدست مواجه نیستیم و روستاهایی وجود دارد که مکان مناسبی برای کشاورزی نبوده و حتی روش متفاوتی برای تأمین آب نسبت به دیگر روستاها دارند. بر روی هم، می‌توان یکی از دلایل عدم توجه به این منطقه را در دوری از مسیرهای ارتباطی خلاصه کرد؛ از سویِ دیگر، شناخت و آگاهی درست از توان بالقوه طبیعی و فرهنگی، شکوفایی و حیات پایدار این پهنه را دربر داشته است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704212_c0a8dc0ba861a6c1477a7fc77d85b7d2.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 Iranian Tradition During 8th AD Century, Through the Dirham Coinage of Abbasid Caliphate سنت ایرانی در سکه‌های درهم قرن دوم خلافت عباسی 704215 10.22034/jinm.2022.704215 FA حسین صبری پژوهشگر آزاد 0000-0003-4128-7389 غلامرضا اعوانی انجمن حکمت و فلسفه ایران Journal Article 2021 06 04 The culture of pre-Islamic Iran had a significant impact on the formation of Islamic culture, and this influence continued throughout the Islamic periods. Individuals and families played a crucial role in carrying on this tradition. One such family was the Barmak dynasty, which had deep pre-Islamic roots and contributed to the transition of tradition as both cultural and political figures. The tradition of featuring a king bust on pre-and early Islamic coins was an important aspect of this cultural continuity. This tradition evolved over time and was used to illustrate how the emergence of new Muslims with rich pre-Islamic backgrounds influenced this transition. The transformation changed as human figures appeared and disappeared. To investigate this further, the authors analyzed 73 dirham coins from the National Museum of Iran collection. This paper represents a fundamental research study that collected bibliographic data. فرهنگ ایرانی پیش از اسلام نقش اساسی در شکل‌گیری فرهنگ دوره اسلامی داشته و این تداوم فرهنگی موجب بروز جلوه‌های مادی جدید شده است. تاثیر نومسلمانان در انتقال سنت و همساز کردن میراث گذشته با اسلام یکی از ارکان اصلی شکل‌گیری فرهنگ مادی دوره اسلامی است. از سویی در سده‌های اولیه اسلامی افراد و خانواده‌های متعددی حامل این سنت در هر دو مقطع زمانی بوده‌اند و خاندان برمک را می‌توان به عنوان یکی از این خانواده‌ها برشمرد که با ریشه‌های پیش از اسلامی خویش مسلمان شده و به عنوان رجال سیاسی و فرهنگی نقش مهمی در انتقال سنت ایفا کردند. یکی از این سنت‌ها نقش شاه بر روی سکه‌های پیش از اسلام و دگرگونی آن پس از اسلام و استفاده از آن بر روی سکه‌ها بود. پژوهش حاضر با نگاه به سیر تاریخی ریشه‌های نقش شاه و نیز چگونگی این تغییر و تحول بر روی سکه‌های درهم سده دوم خلافت عباسی از پایتخت (مدینه‌السلام) و ضرابخانه‌های دیگر است؛ همچنین در صدد توضیح و توجیه چرایی محو تصویر شاه از سکه‌های ساسانی و قلب احتمالی آنها به نمادهای دیگری است و توضیحی برای این انتقال و ثبات سنت ارائه خواهد داد؛ این که چگونه ظهور نومسلمانان با پیشینه‌ای از پیش از اسلام در این زمینه تأثیر داشته و احتمالا این تغییرات با ظهور و حذف آنان از صحنه تاریخ عوض خواهند شد. در این زمینه 73 عدد از سکه‌های درهم مجموعه موزه ملی ایران مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. پژوهش از نوع بنیادی و گردآوری منابع به شکل کتابخانه‌ای است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704215_ddcbce6f30c7ba1b57e9f5d067af5f69.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 Egyptian Mamluk Dinar Coins in the National Museum of Iran سکه‌های دینار ممالیک مصر در موزه ملی ایران 704209 10.22034/jinm.2022.704209 FA فرشته زکایی مسئول بخش مهر و سکه، موزه ملی ایران Journal Article 2021 06 08 This study presents a collection of gold dinar coins from the period of the Bahri and Burji’s Mamluk, which were transferred from Birjand to the National Museum of Iran in 1944. The Mamluk government reigned over Egypt and Syria for approximately 275 years (648-923 AH / 1250-1517 AD) until it was ultimately defeated by the Ottomans in 923 AH / 1517 AD. The objective of this research is to introduce this exceptional collection from the National Museum of Iran, which belongs to the history of the Kingdom of Egypt. Due to the scarcity of Mamluk coins in the collections and museums of the country, no specialized research has been conducted on them to date. With this research, a comprehensive introduction of this collection has been provided, thereby creating an opportunity for researchers and numismatics enthusiasts to recognize and study these coins from a new perspective. The introduction of this collection of Mamluk coins is crucial for the field of numismatics as it expands the existing knowledge of the Kingdom of Egypt’s history. Additionally, this research presents a unique opportunity for further study and analysis of Mamluk coins. By bringing attention to the importance of these coins, this study seeks to fill a gap in the current literature and generate interest in further research on Mamluk numismatics. Overall, this collection has the potential to contribute significantly to the broader understanding of the Kingdom of Egypt’s economic and cultural history. این پژوهش به معرفی سکه‌های دینارِ طلا، متعلّق به دوره حکومت ممالیک بَحری و بُرجی مصر می‌پردازد که در سال 1323 خورشیدی از شهر بیرجند به موزه ملی ایران انتقال یافته است. دولت ممالیک حدود 275 سال (648-923 هجری‌قمری /1250-1517میلادی) بر مصر و شام حکومت کرده و سرانجام توسط عثمانی‌ها در سال 923 هجری‌قمری /1517 میلادی سقوط کردند. هدف از این پژوهش، شناساندن این مجموعه نفیسِ موزه ملی ایران است که به تاریخ پادشاهی ممالیک مصر تعلّق دارد؛ به دلیل تعداد اندک سکه‌های ممالیک مصری در مجموعه‌ها و موزه‌های کشور، پژوهش خاصی روی آن‌ها انجام نشده‌ است. در این مقاله سعی شده با معرفی کامل این مجموعه، راهی برای شناخت و بررسی این سکه‌ها از منظری دیگر برای پژوهشگران و علاقمندان به سکه‌شناسی ایجاد شود.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704209_7dea78c222836f9171b14abaf4235c20.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2000 03 01 Reconsideration of Tablets Texts‘s Sarcophagus of Shah Isma‘il I in Ardabil and Iran National and The Walters Art Museum بازنگری مضامین لوحه‌های ترنجی صندوق چوبی مزار شاه اسماعیل صفوی در موزه ملی ایران و موزه هنری والترز 704229 10.22034/jinm.2000.704229 FA حسن یوسفی اداره کل میراث فرهنگی استان اردبیل Journal Article The purpose of this study is to examine the Sarcophagus of the sepulchres of Shah Isma‘il Safavid and reevaluate its Tablets in relation to the world heritage of Sheikh Safi al-din Khānegäh and Shrine Ensemble, the National Museum of Iran, and the Walters Art Museum. Through descriptive-analytical methods and the collection of additional information, this research conducts a close examination of the aforementioned works and evaluates them using documentary and library studies, as well as museum-specific databases. Although the inlay art of the tomb of Shāh Ismail Safavid is more widely known in the history of Iranian art, this research recognizes the existence of unique masterpieces of fine art, such as the placement of jewellery and turquoise in ivory-bone, painting and carving in ivory, and the incorporation of mosaic and latticework styles. Furthermore, the performance of calligraphy lines with wood and ivory in the style of mosaic, decoration, and jewellery, reflects the innovative technological abilities of Safavid artists to combine various industries. The Sarcophagus of Shāh Ismail’s Safavid is composed of four strips of four-sided inlaid frames, which contain a total of 80 ivory-bone and wooden plaques, executed in decorative thuluth writing with a Quranic theme and Shiite observation on the pages of the box. However, the fate of the 19 tablets is unknown or missing. Five plates were transferred to the Dal al-founun in 1314 H, along with the collection’s documents, while another tablet is on display at The Walters Art Museum in Baltimore. In summary, this research explores the Sarcophagus of the sepulchres of Shah Isma‘il Safavid and its Tablets, providing a thorough evaluation of their relationship to other works of art found in the world heritage of Sheikh Safi al-din Khānegäh and Shrine Ensemble, the National Museum of Iran, and the Walters Art Museum. The study highlights the creative technology utilized by Safavid artists in combining various industries, and the intricate details and artistic mastery present in this remarkable work of art. صندوق چوبی مزار شاه اسماعیل صفوی به‌عنوان یک اثر موزه‌ای با تزیینات کتیبه‌ای و غیرکتیبه‌ای از جمله شاهکارهای نقارگری و عاج‌بری ایران و جهان اسلام در مجموعه میراث جهانی شیخ صفی‌الدین اردبیلی است. با آن‌که هنرهای ناشناخته این اثر؛ نشاندن جواهر و فیروزه‌کوبی در عاج-‌استخوان و نقارگری و عاج‌بری به شیوه معرق و مشبک‌کاری، جواهرنشان کردن و جووک‌کاری، تحت‌تاثیر نوشته‌های پیشین، به نام خاتم‌کاری معرفی شد، اما اجرای خلاقانه خطوط خوشنویسی در چهارگوشه اثر، آن را به یکی از آثار ماندگار هنری تبدیل کرده است. هدف پژوهش، بازخوانی کامل لوحه‌های موجود در اثر و سایر کتیبه‌های راه‌یافته آن به دیگر موزه‌ها و تبیین مضامین آنهاست. پژوهش در پی مطالعه کتیبه‌های نگارشی لوح‌های موجود و راه‌یافته به دیگر موزه‌ها و پاسخ مناسب به پرسش‌هایی از این دست که؛ مضامین لوحه‌های ترنجی استخوانی-عاجی و چوبی صندوق مزار بنیانگذار صفویان چیست و هدف از انتخاب مضامین چه بوده است؟ با بهره‌گیری از روش توصیفی-تحلیلی و جمع‌آوری اطلاعات تکمیلی، و با استفاده از مطالعات کتابخانه‌ای و پایگاه داده‌های اختصاصی موزه‌ها، کتیبه‌های چهار حاشیه نواری خاتم‌بندی صندوق برای نخستین بار به طور کامل بازخوانی و فلسفه آنها مورد بررسی قرار گرفت. در چهارگوشه صندوق محل 80 لوحه ترنجی قرانی از جنس عاج-استخوان و چوب شناسایی شد که 16 لوحه در حاشیه دوال فوقانی و 64 لوحه در حاشیه چهارسوی قاب صندوق قرار دارد. از این تعداد 19 لوحه فاقد کتیبه بوده، 45 لوحه دیگر با آیات قرانی مزین شده است. از این تعداد یکی از لوحه‌ها به موزه هنری والترز راه یافته، و 5 لوحه نیز در سال 1314 خورشیدی پس از انتقال به دارالفنون، هم‌اکنون در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود. مضامین قرآنی منتخب تحت‌تاثیر شرایط اجتماعی و فرهنگی با رویکرد تفسیر شیعی به بازنشر اصول دین در آرایه‌های این دوره به ویژه در یادگارهای مذهبی و نقش مهم مفاهیم اخلاقی جهت احیاء آموزه‌های شیعی و فراگیری آنها دلالت دارد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704229_556380a64f9bcd651dc0503844039eda.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 The Influence of the Water Resources Management on Changing the Administrative Geography of Khorasgan of Isfahan from Safavid Epoch to the Present Time تأثیر مدیریت منابع آب بر تغییر جغرافیای اداری خوراسگان اصفهان از دوره صفوی تا عصر حاضر 704208 10.22034/jinm.2022.533334.1042 FA علی برهانی رارانی گروه باستان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران 0009-0008-7918-9657 الهه نوریان گروه باستان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران Journal Article 2021 07 03 In this study, we aim to examine the changes in the administrative geography of Khorasgan, a region in Isfahan City, throughout different historical periods, namely the Safavid-Zand, Qajar, and Pahlavi eras. Specifically, we focus on the transition of Khorasgan from Qaryeh to Qaryeh-Qasaba and eventually to Qasaba-city, and finally as the 15th district of Isfahan City from 2013 onwards. One of the main concerns of this study is to evaluate the impact of water resources management on these changes, particularly in relation to the neighbouring Qaryehs. To achieve this objective, we rely on various sources, including written documents, local historical accounts, remnants of water resources management, and aerial photographs. Our investigation reveals that in the Safavid era, Khorasgan was a Qaryeh that received a certain share of Zayanderud water for agriculture, as mentioned in a scroll attributed to Sheikh Baha’i. Moreover, the addition of Cheshmeh (Spring) Bāgher Khān, another water source to the Khorasgan aqueduct, during the Zand period contributed to the increased production of agricultural products, which led to economic growth and expansion of the rural fabric of Khorasgan. This expansion continued throughout the Qajar period, leading to the transformation of Khorasgan from Qaryeh to Qasaba. Furthermore, the existence of Khāns who had control over water and agricultural resources played a crucial role in the expansion of Khorasgan and neighbouring Qaryehs. By the 1960s, the development in this region necessitated the establishment of a municipal organization, leading to the formation of Khorasgan City, which encompassed neighbouring Qaryehs. As a result, in 1964, Khorasgan became a municipality and a city, and the neighbouring Qaryehs became the city’s neighbourhoods. In summary, our study sheds light on the changes in the administrative geography of Khorasgan and the crucial role of water resources management in this region throughout different historical periods. Our findings highlight the importance of examining the interaction between natural resources and human activities to better understand the historical developments of a region.m برطبق تقسیمات سیاسی و جغرافیای اداری، خوراسگان در دوره صفوی و زند قریه، در دوره قاجار قریه و قصبه، در دوره پهلوی قصبه و شهر بوده و از سال 1392 خورشیدی، منطقه 15 شهر اصفهان؛ با وسعتی نزدیک به 70 کیلومتر مربع است. با توجه به وجود قریه‌های متعدد در محدوده شرق شهر اصفهان و همجوار با قریه خوراسگان، مهم‌ترین مسئله پژوهش حاضر، ارزیابی تغییرات جغرافیای اداری انجام شده در این پهنه و نقش مدیریت منابع آب در آن است. در این راستا، علاوه بر منابع مکتوب و اسناد تاریخی محلی، بررسی آثار به جامانده از مدیریت منابع آب و ‌بهره‌گیری از عکس‌های هوایی نیز دارای اهمیت فراوانی است. براساس طومار منتسب به شیخ بهایی، قریه خوراسگان در دوره صفویه، دارای سهم مشخصی از آب زاینده‌رود برای کشاورزی بوده است. علاوه بر این، چشمه و قناتی از قلعه طبرک به سمت این قریه می‌آمده است. اما اضافه شدن منبع آبی دیگری به قنات خوراسگان در دوره زندیه، باعث افزایش تولید محصولات کشاورزی این قریه نسبت به قریه‌های مجاور شد. این مسئله باعث افزایش قدرت اقتصادی و گسترش بافت روستایی خوراسگان شد و در نیمه دوم دوره قاجار با تغییر جغرافیای اداری خوراسگان از «قریه» به «قصبه»، نتیجه خود را نشان داد. پایداری منابع آبی و وجود خان‌های مسلّط بر منابع آب و کشاورزی در این قریه، سبب گسترش هر چه بیشتر بافت روستایی خوراسگان و قریه‌های مجاور شد. این گستردگی، در دهه 40 خورشیدی، لزوم تأسیس سازمان شهرداری برای اداره امور آن را موجب شد و نام خوراسگان که قصبه بُلوک جی خوانده می‌شد، برگزیده و در سال 1343 خورشیدی شهرداری و «شهر خوراسگان» تأسیس شد. قریه‌های مجاور نیز به همراه محلّه‌های خوراسگان به عنوان محلّه‌های شهر تازه ‌تأسیس درآمدند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704208_fe79d7234d61335c3846367d83c2452a.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 Williamson Surveys in Southern Iran and his Collection بررسی های ویلیامسون در جنوب ایران و مجموعۀ او 704207 10.22034/jinm.2022.553388.1053 FA همایون خوش اقبال دانشجوی دکترا، گروه باستان شناسی، دانشگاه تهران Journal Article 2022 05 08 The Williamson surveys conducted in Iran from 1968 to 1971 are the most extensive field surveys from a geographical standpoint. Williamson directed some excavations in Sirjan and Dasht-i Deh, but his sudden death and work method caused problems that kept the results unknown for years. Most of his finds were sent to England, but a portion of them, including the rest of the survey, finds from Sirjan excavations, and Sumner’s finds from the Marvdasht Plain survey, were given to the National Museum of Iran. Although Williamson’s collection has been studied many times in England, no serious research work has been done on Iran’s collection. In 2019, a team led by the author researched this collection for two months in the National Museum of Iran’s repository due to its importance and the lack of archaeological information and surveys on the Persian Gulf’s shores. These finds were gathered from different parts of southern Iran, including Bushehr, Hormozgan, Fars, Kerman, parts of Khuzestan, and Sistan and Baluchistan. Most of the collection consists of pottery pieces (12,258 sherds, %92 belonging to the Islamic period and %8 belonging to the historical period). Despite shortcomings and special features, pottery studies show the continuity of settlement from the Historic era to the late Islamic centuries in some southern regions of Iran, providing valuable information previously unknown.m بررسی‌های اندرو ویلیامسون در طی سال‌های 1350 تا 1357 خورشیدی از دیدگاه جغرافیایی گسترده‌ترین بررسی میدانی است که تاکنون در ایران انجام شده است. وی همچنین کاوش‌هایی در سیرجان و دشت ده انجام داد. مرگ زودهنگام و مشکلات ناشی از شیوه کار او باعث شد تا سال‌ها مجموعه حاصل از کارهایش ناشناخته باقی بماند. ویلیامسون بیشتر یافته‌های خود را به انگلستان فرستاد؛ اما بخشی از مجموعه وی نیز در موزه ملی ایران به‌جامانده است که شامل باقی‌مانده یافته‌های حاصل از بررسی‌ و بخشی از یافته‌های کاوش سیرجان و همچنین یافته‌هایی است که ویلیام سامنر از بررسی دشت مرودشت به‌دست آورده و در اختیار او گذاشته بود. مجموعه ویلیامسون در انگلستان بارها مورد پژوهش قرار گرفت اما با وجود گذشت پنج دهه، بر روی مجموعه موجود در ایران کار پژوهشی جدی انجام نشده بود. با توجه به اهمیت این مجموعه و کمبود اطلاعات و بررسی‌های باستان‌شناسی در کرانه‌ها و پس‌کرانه‌های دریای پارس، نگارنده در سال 1398 پژوهشی روی یافته‌های موجود در موزه ملی ایران انجام داد. با انجام این کار ضمن معرفی کمی و کیفی مجموعه، گستره بررسی‌های ویلیامسون مورد بازبینی قرار گرفت. مجموعه ویلیامسون در ایران دربردارنده بیش از دوازده هزار یافته (عمدتا سفال) از دوران تاریخی تا سده‌های متاخر اسلامی است. این یافته‌ها از بخش‌های مختلف نیمه جنوبی کشور و از استان‌های بوشهر، هرمزگان، فارس، کرمان، بخش‌هایی از خوزستان و سیستان و بلوچستان گردآوری شده است. طی این پژوهش تلاش شد تا حد امکان هویت یافته‌ها بازیابی شود. با وجود تمام کاستی‌ها و ویژگی‌های خاص مجموعه، مقایسه تطبیقی و گاهنگاری نسبی سفال‌های دوران تاریخی در کنار یافته‌های دوران اسلامی آن نشان‌دهنده تداوم استقرار و استمرار برخی فرم‌های سفالی در برخی مناطق جنوبی ایران است که از اهمیت بالایی در مطالعات باستان‌شناسی این حوزه برخوردارند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704207_6ddf520ae835fd24b83b61277e6e8cb0.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 2 2 2022 02 20 The National Museum of Iran's Department of Conservation: The Pioneering Steps پیشینه بخش حفاظت و مرمت موزه ملی ایران، نخستین گامها 704166 10.22034/jinm.2023.524189.1021 FA لیلی نیاکان عضو هیئت علمی پژوهشکده باستان شناسی پروانه سلطانی بخش مرمت و آزمایشگاه، موزه ملی ایران Journal Article 2021 02 03 The evolution of the organizational parts and components of the archaeological organization and curation in Iran is a topic of discussion in the history of the Iranian cultural heritage system. The emergence of needs in technical, expert, research, scientific, and promotional aspects over time can be attributed to the attitudes and pursuits exercised during their respective origins under different managements with competent subordinate staff. These efforts were based on individual diligence, professional interest, or relevant expertise of the staff, which represent the foremost intra-organizational incentives and the most influential structural factors in the evolution of archaeology and curation in Iran. This paper presents a precise summary of the undertakings of earlier directors and the history of the National Museum of Iran, along with part of its commonalities with the national archaeological organization. Its aim is to elucidate the antecedents and spurs behind the establishment of a technical-specialist department at the National Museum of Iran, which is specialized in the conservation and restoration of historical artefacts. شکل‌گیری بخش‌ها و اجزای سازمانی، تشکیلات باستان‌شناسی و موزه‌داری ایران و تبیین سیر تحولی آنها از مقوله‌های بحث‌شده در تاریخ دستگاه میراث‌فرهنگی ایران است به نظر می‌رسد نیازهایی که به مرور زمان از لحاظ فنی، کارشناسی، پژوهشی، علمی و ترویجی پدید آمده است، نتیجه نگرش‌ها و پی‌گیری‌هایی بوده که در طی برهه‌های گوناگون بوجود آمده است. این تلاش‌ها مبتنی بر اهتمام فردی، علاقه حرفه‌ای یا تخصص زمینه‌ای کارکنانی بوده که عمده‌ترین محرک‌های درون دستگاهی و تاثیرگذارترین دلایل کالبدی در سیر تحول و تطور باستان‌شناسی و موزه‌داری ایران بوده است. این مقاله ضمن اشاره به بخش‌هایی از فعالیت‌های گذشتگان و تاریخچه موزه ملی ایران و برخی فصل مشترک‌های آن با تشکیلات باستان‌شناسی کشور درصد تبیین زمینه‌ها و انگیزه‌های پیدایش یکی از بخش‌های فنی- کارشناسی موزه ملی ایران با رویکرد مرمت و حفاظت از اشیاء فرهنگی - تاریخی است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_704166_41570a6e3b7dfcfb038b7ccd053df59e.pdf