موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Giant Cores and Large Flake Production at Dehtal: An Acheulean Site in the Northern Hinterland of Persian Gulf, Iran سنگ‌مادرهای عظیم و تولید تراشه‌های بزرگ در دهتل: محوطه‌ای آشولی در پس‌کرانه‌های شمالی خلیج فارس، ایران 724189 10.22034/jinm.2025.2058491.1104 FA سپهر زارعی اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان هرمزگان 0000-0002-5648-0678 Journal Article 2025 04 21 The Dehtal site in western Hormozgan Province, Iran, provides critical insights into Acheulean hominin behaviour during the Lower-Middle Pleistocene, and highlights the importance of the Persian Gulf’s northern coastal and hinterland areas for tracing Pleistocene human populations and their associated Acheulean technocomplex. Situated on an alluvial plain near the Persian Gulf, this ~400-hectares site has yielded a significant Acheulean lithic assemblage, including giant cores (with flake scars exceeding 50 cm), large flakes, and Large Cutting Tools (LCTs) such as handaxes, cleavers, and massive scrapers. These finds confirm large-scale flake production and tool manufacturing, reinforcing the region’s role in Pleistocene hominin dispersals. The presence of giant cores and associated large flakes suggests systematic raw material exploitation, while the tool assemblage aligns with broader Acheulean technocomplex traditions. This paper demonstrates that studying this techno-complex provides a unique opportunity to enhance our understanding of Acheulean industries used by Lower Paleolithic hominins, as well as the role of accessible raw material sources and seasonal water availability (springs and streams) in attracting early hominin populations during the Lower-Middle Pleistocene, and underscores Dehtal’s importance for understanding Acheulean adaptations in a previously understudied region of the Iranian Plateau. محوطه دهتل در غرب هرمزگان اطلاعات جدیدی در خصوص رفتار فن آورانه انسان ریختهای آشولی در طول پلیستوسن قدیم-میانی در اختیار گذاشته، و ظرفیت بالای کرانه ها و پسکرانه های شمالی خلیج فارس در مطالعات باستانشناسی پلیستوسن و به طور ویژه فرهنگ آشولی را نشان میدهد. این محوطه که با وسعتی حدود 400 هکتار در یک دشت آبرفتی در نزدیکی خلیج فارس واقع شده است، مجموعه قابل توجهی از صنایع سنگی آشولی شامل سنگ مادرهای عظیم -با اثر برداشته هایی به بزرگی 50 سانتیمتر- تراشه های بزرگ و ابزارهای برنده بزرگ شامل تبردستی، شکافنده و خراشنده های سنگین -انتهایی، جانبی و مدور- را دربرمی گیرد. این یافته ها، تولید تراشه و ساخت ابزار بزرگ-مقایس را تأیید کرده، و نقش این منطقه در پراکنش انسان ریختهای پلیستوسن را تقویت میکند. وجود سنگ مادرهای عظیم و تراشه های بزرگ مرتبط، نشان دهنده بهره برداری روشمند از سنگ خام، و همسانی مجموعه دهتل با سنتهای صنایع مرکب گسترده آشولی است. نوشتار حاضر نشان میدهد که مطالعه این صنایع، فرصتی بینظیر برای افزایش درک ما از صنایع سنگی آشولی انسان ریختهای پارینه سنگی قدیم، و همچنین نقش منابع سنگ خام و منابع آبی فصلی -چشمه ها و نهرها- قابل دسترس در جذب گروههای انسان ریختهای اولیه در طول پلیستوسن قدیم-میانی فراهم کرده، و اهمیت دهتل برای شناخت سازگاریهای آشولی در این منطقه کمترشناخته شده فلات ایران را برجسته میکند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_724189_4ae4fdb44cc28bc1a40175f1cf852113.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Animal Biodiversity during the Late Pleistocene and Early Holocene in the Zagros Mountains: Evidence from the Wezmeh Cave تنوع زیستی جانوری طی پلیستوسن جدید و اوایل هولوسن در کوه‌های زاگرس: شواهدی از غار وزمه 720756 10.22034/jinm.2025.2051838.1097 FA حسین داودی آزمایشگاه بیوباستان‌شناسی، آزمایشگاه مرکزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-5236-1444 مرجان مشکور آزمایشگاه بیوآرک، تعاملات جوامع و محیط زیست، موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس و مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه، پاریس، فرانسه آزمایشگاه بیوباستان‌شناسی، آزمایشگاه مرکزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0003-3630-9459 فریدون بیگلری بخش پارینه سنگی، موزه ملی ایران، تهران، ایران 0000-0001-7086-3037 Journal Article 2025 01 27 This study presents the faunal remains from the Late Pleistocene and Holocene periods, recovered during the 2019 excavation of Wezmeh Cave near Kermanshah. The findings contribute to a deeper understanding of past biodiversity in the Zagros Mountains. This karstic cavity appears to have served as a favorable place for various animals, particularly carnivores. The osteological remains of a wide range of taxa have been identified. Among the carnivores are hyenas, bears, large felids, wolves, and foxes, while herbivore remains include deer, wild boars, equids, rhinoceroses, as well as both wild and domestic sheep, goats, and cattle. The faunal spectrum at Wezmeh Cave is not limited to large and medium-sized mammals; numerous small mammals such as hares, weasels, and porcupines, along with various microvertebrates, are also present. These species either inhabited the cave or were brought there by natural or anthropogenic agents. Preliminary archaeozoological and taphonomic analyses indicate a complex ecological dynamic among species across different temporal phases. The archaeological significance of Wezmeh Cave is underscored by evidence of continuous or repeated occupation since at least 70,000 years ago, offering valuable insights into environmental and faunal changes from the Late Pleistocene through the Early Holocene and beyond. The diversity and richness of this fossil assemblage are unparalleled on the Iranian Plateau and rank among the most significant in Western Asia. This study also complements earlier research that identified the remains of both a Neanderthal child and an Early Neolithic herder-farmer within the cave. این مقاله به شرح نتایج مطالعات باستان‌جانورشناسی مجموعه بازمانده‌های استخوانی پلیستوسن جدید و هولوسن از کاوش سال 1398 در غار وزمه در استان کرمانشاه می‌پردازد. هدف این مطالعه، کسب آگاهی های بیشتر از تنوع زیستی گذشته در غرب زاگرس است. واضح است که این غار کارستی، مکان مناسبی برای جانوران به‌ویژه گوشتخواران بوده است. گونه‌های جانوری متنوعی به تعداد زیاد در مجموعه بقایای جانوری وزمه شناسایی شده‌اند. بقایای گوشتخواران شامل کفتار، خرس، گربه‌سانان بزرگ، گرگ‌ و روباه‌ است. بقایای علفخواران بیشتر به گوزن‌، گراز، اسب‌سانان، کرگدن، بز و گوسفند و گاو وحشی و اهلی تعلق دارند. طیف گسترده گونه‌های جانوری در وزمه فقط محدود به پستانداران بزرگ و میان جثه نیست؛ تعداد زیادی استخوان پستانداران کوچک نظیر خرگوش‌، راسو، تشی و مهره‌داران کوچک نیز در غار یافت شده‌اند. بررسی‌های مقدماتی باستان‌جانورشناسی و تافونومی (فرایندهای دگرگونی) نشان‌دهندة تعامل پیچیده بین گونه‌های جانوری با ویژگی‌های بوم‌شناختی متنوع در دوره‌های مختلف است. اهمیت باستان‌شناسی غار وزمه که قدمت نهشته های آن حداقل به حدود 70000 سال پیش می‌رسد، در استفادة مداومِ آن است و اطلاعاتی را در مورد تنوع زیست محیطی منطقه طی پلیستوسن جدید و اوایل هولوسن و حتی پس از آن ارائه می‌دهد. تنوع و تعداد بازمانده‌های استخوانی مکشوفه از کاوش‌های غار وزمه، در فلات ایران بسیار منحصر به‌فرد است و در میان غنی‌ترین مجموعه‌های غرب آسیا قرار می‌گیرد. بررسی این مجموعه جدید، نتایج مطالعات قبلی روی بقایای جانوری غار وزمه را تکمیل می‌کند. یکی از برجسته‌ترین کشفیات قبلی، شناسایی استخوان گونه‌های مختلف انسانی شامل دندان یک کودک نئاندرتال دوره پارینه‌سنگی میانه و بقایای انسان هوشمند (دامپروران-کشاورزان) اوایل نوسنگی است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720756_e9a092be83a1306faffb5651b3754710.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Human remains from Zard-e Sahel, Kashan, Iran بقایای انسانی محوطه زرد ساحل، کاشان، ایران 724188 10.22034/jinm.2025.2053754.1102 FA آرکادیوش سولتیسیاک گروه زیست باستانشناسی، دانشکده باستانشناسی، دانشگاه ورشو 0000-0002-9040-5022 Journal Article 2025 02 18 During the archaeological survey around Kashan, an assemblage of lithics was found at Zard-e Sahel together with many human and a few animal bone fragments. Based on the lithic typology, it was tentatively dated to the Late Neolithic. Most human remains were cremated at a relatively consistent high temperature and represented several adult and non-adult individuals. Although the assemblage was exposed on the soil surface and affected by various taphonomic agents, some traces of the red ochre were still visible on the surface of three elements. The frequencies of retrieved elements were somewhat different than at a nearby contemporary site of Tepe Sialk, likely due to the fragmentary character of the assemblage from Zard-e Sahel. Although cremation was not popular in the Near East, this burial custom was relatively more popular during the Neolithic than in the later periods. در جریان بررسی‌های باستان‌شناسی پیرامون کاشان، مجموعه‌ای از دست ساخته های سنگی در محوطۀ زردِ ساحل به‌دست آمد که همراه با شمار زیادی از قطعات استخوان انسانی و تعداد اندکی استخوان جانوری بود. بر اساس گونه‌شناسی و فناوری دست ساخته های سنگی، این مجموعه به‌طور تقریبی به نوسنگی جدید تاریخ‌گذاری شده است. بیشتر بقایای انسانی در دمای نسبتاً بالای ثابتی سوزانده شده بودند و متعلق به چندین فرد بزرگسال و غیربزرگسال بودند. اگرچه این مجموعه روی سطح خاک قرار داشت و عوامل گوناگون طبیعی بر آن اثر گذاشته بودند، اما هنوز بقایای گل اُخرا (رنگ قرمز طبیعی) روی سطح سه قطعه قابل مشاهده بود. فراوانی بخش های به‌دست‌آمده با محوطۀ هم‌دوره آن در همان نزدیکی، یعنی تپه سیلک، تفاوت‌هایی نشان می‌دهد که احتمالاً به دلیل شکستگی زیاد در یافته‌های محوطۀ زردِ ساحل بوده است. هرچند آتش سپاری یا سوزاندن مردگان در غرب آسیا رایج نبوده، اما این شیوه‌ی تدفین در دوره‌ی نوسنگی رایج‌تر از دوره‌های بعدی بوده است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_724188_5e6e32ea040d53e2c9eb490575283290.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 A Door Sealing from Tape Jameh Shuran Sofla, the Mahidasht Plain, Western Central Zagros یک مهروموم در از تپه جامه شوران سفلی، ماهیدشت، غرب زاگرس مرکزی 720615 10.22034/jinm.2023.2006998.1075 FA علی خایانی گروه باستان‌شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران 0000-0003-2617-4765 سحر عبدالهی دانشگاه مازندران گروه باستان شناسی Journal Article 2023 07 15 Tape Jameh Shuran Sofla (JSS) is known in Iranian archaeology as a significant Iron Age site in western Central Zagros. The site was excavated by L. Levine in 1978 as part of the “Mahidasht Project” of the Royal Ontario Museum (ROM), but its report has never been fully published. While working on a corpus of clay sealings from the Chogha Maran archive of the Mahidasht Project in the National Museum of Iran (NMI), we came across two objects with the findspot number 468: a silver coin, and a clay sealing with a stamp seal impression depicting two quadrupeds. The number refers to the site of Jameh Shuran in the Mahidasht Project survey system. This paper studies the style, iconography and function of the clay sealing. The JSS sealing – which was identified as a door sealing - is dated to the LC 3-4 and is attributed to the mid-Fourth Millennium BC developments of the Central Zagros before the establishment of the Godin VI: I administrative institution. The glyptic connection between the Central Zagros, Susiana, northern Mesopotamia, and the west Central Iranian Plateau reflected in the imagery of the JSS seal impression, supports the intensification of interactions and the movement of people, goods, and ideas in the region during the LC, especially along the Khorasan High Road. تپه جامه شوران سفلی در ادبیات باستان‌شناسی ایران به عنوان یک محوطه مهم دوره آهن در غرب زاگرس مرکزی شناخته شده است. این محوطه در سال 1357 خورشیدی در قالب «پروژه ماهیدشتِ» موزه سلطنتی اونتاریو توسط لوئیس لوین کاوش شد، اما گزارش نهایی آن هرگز منتشر نشده است. نگارندگانِ این مقاله زمانی که در حال مطالعه مجموعه گل‌‌مهرهای چغاماران به عنوان بخشی از آرشیو پروژه ماهیدشت در موزه ملی ایران بودند به دو دست‌ساخته برخورد کردند که شماره 468 داشتند، شماره‌ای که در سیستم بررسی پروژه ماهیدشت به محوطه جامه شوران داده شده بود. این دست‌ساخته‌ها شامل یک سکه سیمین و یک گل‌مهر با اثر یک مهر استامپی بود که دو بز را نشان می‌داد. این مقاله کوتاه به مطالعه نگاره‌شناسی، سبک و کاربرد این گل مهر می‌پردازد. گل‌مهر جامه شوران به دوران مس و سنگ متاخر 3 و 4 تاریخ‌گذاری شده، از نظر کارکرد به عنوان مهرومومِ در انبار شناسایی شده، و به تحولات میانه هزاره چهارم پیش‌ازمیلادِ زاگرس مرکزی و پیش از پیدایش نهاد مدیریتی گودین 6:1 نسبت داده شده است. ارتباط هنر مهرسازیِ زاگرس مرکزی، دشت شوشان، شمال بین‌النهرین و غرب فلات مرکزی ایران، چنانکه در نگاره‌شناسی اثرمهر جامه شوران نیز دیده می‌شود، انگاره افزایش برهم‌کنش‌ها و جابه‌جایی‌های افراد، کالاها و ایده‌ها در این منطقه در دوران مس و سنگ متاخر، به‌ویژه بر کرانه شاه‌راه خراسان را تایید می‌کند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720615_fb8c06e3465509e04d59144af695dc6e.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Tol-e Khaki: Tracing the Footsteps of a Chalcolithic Community in the highlands of Fars Province, Southern Zagros Mountains, Iran تل خاکی: ردپای جامعه ای مس سنگی در ارتفاعات استان فارس. زاگرس جنوبی، ایران 720630 10.22034/jinm.2024.2016568.1080 FA سامان حمزوی زرقانی گروه پیش از تاریخ و بوم‌شناسی کواترنر، دانشگاه توبینگن، آلمان 0009-0008-2461-3924 سیروس برفی پایگاه پژوهشی شهر تاریخی بیشاپور، فارس 0009-0001-7427-2290 سمیرا جعفری پژوهشگر آزاد محسن زیدی گروه پیش‌ازتاریخ و بوم‌شناسی کواترنر و مرکز مطالعات تحول انسان و دیرین اقلیم زنکنبرگ، دانشگاه توبینگن، آلمان 0000-0002-4718-9555 Journal Article 2023 11 27 In this brief paper, we present a recently discovered Bakun site called Tol-e Khaki, located in the highlands of Fars Province. The site was discovered during an archaeological survey conducted in Sarchehan County, located in the northeast of Fars Province. The ceramics found on the surface of the site represent deposits from various cultures dating from the late Neolithic period onwards. The presence of numerous Chalcolithic painted black-on-buff ceramics scattered across the site indicates that Tol-e Khaki was primarily occupied during the Chalcolithic Bakun period. The significance of this isolated site lies in its location at the end of a small, enclosed narrow valley near a water source on the foothills of high mountains, providing access to pastures and other resources. These features draw attention to the possible nomadic nature of this settlement. This area falls within the territory of the current nomadic summer pastures, where nomads set up their tents near and around Tol-e Khaki. By placing this site in the wider context of the distribution of Chalcolithic sites known as Bakun in Fars Province and beyond, we propose that Tol-e Khaki could have been a nomadic settlement. در این مقاله کوتاه به معرفی محوطه‌ای نویافته به نام تُل خاکی با بقایای استقراری عمده از دوره باکون پرداخته شده است. این محوطه اخیرا طی بررسی باستان‌شناختی شهرستان سرچهان واقع در شمال شرقی استان فارس و در بخش مرتفع زاگرس جنوبی شناسایی شده است. آثار فرهنگی به دست آمده از سطح این محوطه که بیشتر شامل قطعات سفال است، بیانگر چند دوره‌ای بودن آن از اواخر دوران نوسنگی تا دوران متاخر است. با این حال، پراکنش مقدار بسیار زیادی سفال نخودی منقوش مس‌سنگی مربوط به دوره باکون بیش از همه روی سطح و اطراف محوطه دیده می‌شود که احتمالا بیانگر استقرار عمده این محوطه در دوره باکون بوده است. شاید یکی از دلایل اهمیت کشف این محوطه، قرارگیری آن در انتهای دره‌ای باریک و در کنار چشمه آبی در کوهپایه و دسترسی آسان به مراتع و چراگاه‌های اطراف دانست. به همین خاطر، در وهله اول شاید بتوان ماهیت استقرار در تل خاکی را مربوط به کوچروهای پیش از تاریخ در منطقه دانست. این منطقه و به خصوص دره‌ای که محل قرارگیری این محوطه است، امروزه قلمرو و اتراقگاه تابستانی عشایر منطقه است که هر سال چند ماه از سال را در این بخش سپری می‌کنند. با در نظر گرفتن موقعیت این محوطه در بستر گسترده‌تر پراکنش محوطه‌ های دوره باکون در استان فارس و مناطق همجوار، پیشنهاد می‌شود که تل خاکی استقراری مربوط به جوامع کوچرو بوده است

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720630_5b86b2a58344f68e7911cccb4258fc2a.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Agricultural Practices in Proto-Elamite Susa: An Analysis of Proto-Elamite Tablets at Iran National Museum (MDP 26) نظام کشاورزی در دوره آغاز ایلامی شوش: تحلیلی بر گلنبشته های آغاز ایلامی موجود در موزه ملی ایران (MDP.26) 721176 10.22034/jinm.2025.2053185.1100 FA روح الله یوسفی گروه باستان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد پیشوا، ورامین، ایران 0000-0002-0703-4153 حسن افشاری سالکی دانشجوی دکتری باستان شناسی پیش از تاریخ دانشگاه تهران دنیا اعتمادی فر دانشجوی دکتری باستان شناسی پیش از تاریخ دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات 0000-0003-4229-816X Journal Article 2025 02 11 The Proto-Elamite period at Susa (circa 3100–2900 BCE) marks a pivotal phase in the early development of the pre-state communities in southwest Iran. During this period, the Susa emerged as a major center, playing a crucial role in the region’s economic, political, and social activities. One of the defining features of Proto-Elamite society is the use of clay tablets, one of the earliest known writing systems of the ancient world. Although the tablets remain largely undeciphered, numerous texts have survived, offering a glimpse into the administrative and economic functions of the time. A substantial portion of these Proto-Elamite texts are economic records, many of which are believed to be related to the management of agricultural resources and activities. Agriculture and animal husbandry were the backbone of the Proto-Elamite economy, sustaining the population and providing the surplus necessary for trade, tribute, and the growth of complex centers like Susa. The organization of agricultural labor, the cultivation of crops, and the bookkeeping of stores filled with crops are recurring themes in the surviving tablets, making them invaluable sources for understanding the agricultural practices during the Proto-Elamite period at Susa. This article focuses on analyzing Proto-Elamite tablets from Susa that exist at Iran National Museum (MDP.26) and many of them specifically deal with agricultural topics. The authors will inspect sign M56 and attached signs to the topic of agriculture activities and then will examine the types of crops referenced in these texts, and the organizational structure of agricultural labor. Moreover, the article will explore how these tablets reflect the integration of agriculture within the broader economic and social framework of Proto-Elamite society, including the role of the pre-state in regulating and organizing agricultural production. دوره آغاز ایلامی در شوش (حدود ۳۱۰۰-۲۹۰۰ پیش از میلاد) مرحله‌ای کلیدی در توسعه جوامع پیش حکومتی در جنوب غرب ایران را رقم می‌زند. در این دوره، شوش به عنوان یک مرکز مهم ظهور کرده و نقشی حیاتی در فعالیت‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی منطقه ایفا می کند. یکی از مهمترین ویژگی‌های جامعه آغاز ایلامی استفاده از خط بوده است، که یکی از اولین سیستم‌های نوشتاری شناخته شده در جهان باستان محسوب می شود. اگرچه گلنبشته های آغاز ایلامی تا حد زیادی رمزگشایی نشده باقی مانده است، ولی کلیت این گل نبشته ها و بخش هایی که کشف رمز شده اند، اطلاعات ارزشمندی را در خصوص کارکرد اداری و اقتصادی این دوره را در اختیار باستان شناسان قرار می دهد. بخش قابل توجهی از گلنبشته های آغاز ایلامی، اسناد اقتصادیی هستند که در ارتباط با مدیریت منابع و فعالیت‌های کشاورزی و دامپروری بوده اند. دامپروری و کشاورزی ستون فقرات اقتصاد دوره آغاز ایلامی بوده و نیازهای جمعیت وابسته به این نظام سیاسی را تأمین می‌کرده و مازاد محصول لازم برای تجارت، پرداخت خراج و در نهایت شرایط را برای رشد مراکز پیچیده‌ای مانند شوش را فراهم می‌کرده است. سازماندهی نظام کشاورزی، کشت محصولات و جمع داری انبارهای مملو از محصولات کشاورزی، موضوعاتی هستند که به کرات در گلنبشته های آغاز ایلامی به آن اشاره شده است و آنها را به منابعی ارزشمند برای درک اقتصاد معیشتی در دوره آغاز ایلامی در شوش تبدیل می‌کند. این مقاله بر پایه تحلیل گلنبشته های آغاز ایلامی شوش موجود در موزه ملی ایران (MDP.26) متمرکز است که بسیاری از آنها به طور خاص به موضوعات کشاورزی می‌پردازند. نویسندگان نشانه M56 و سایر نشانه های مرتبط با موضوع فعالیت‌های کشاورزی را در این مقاله بررسی کرده و سپس انواع محصولاتی را که در این متون به آنها اشاره شده است را تحلیل کرده و سپس ساختار نظام کشاورزی در دوره آغاز ایلامی شوش را بر اساس این گلنبشته ها بازخوانی خواهند کرد. علاوه بر این، این مقاله به بررسی ماهیت اقتصادی و سیاسی جامعه آغاز ایلامی، از جمله نقش نظام های سیاسی پیش حکومتی در تنظیم و سازماندهی تولیدات کشاورزی، خواهد پرداخت.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_721176_4f0117b03c510d9d7dd590f594916510.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 An Inscription of Hammurapi in the National Museum of Iran کتیبه ای از حمورپی در موزه ملی ایران 720610 10.22034/jinm.2024.2009594.1077 FA پارسا دانشمند کالج ولفسون، دانشگاه آکسفورد، انگلستان Journal Article 2023 08 19 This paper presents an edition of a recently discovered cuneiform tablet, currently housed at the National Museum of Iran. The tablet focuses on the reconstruction of the temple of Ebabbar following the capture of Larsa by Hammurapi. Despite its unclear archaeological origins, the tablet was confiscated by Iranian authorities and exhibited alongside ancient artifacts donated by Iranian families. The content of this text was previously known to Assyriologists through a Sumerian text and a fragmentary Akkadian version. This newfound tablet offers the most comprehensive and perfectly intact Akkadian version of the text. The precise date of the tablet cannot be definitively ascertained. Nevertheless, it is established that Hammurapi conquered Larsa during his 31st year of rule, offering a rough timeframe for the inscription. این مقاله نسخه‌ای از یک لوح میخی را که اخیراً کشف شده و در حال حاضر در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود ارائه می‌دهد. متن این لوح بر بازسازی معبد اِبَبَّر پس از تسخیر لارسا توسط حموربی تمرکز دارد. این لوح، که زمینه باستان‌شناسی آن نامشخص است، توسط مقامات ایرانی ضبط شده و در موزه ملی ایران به نمایش گذاشته شده است. محتوای این متن قبلاً از طریق یک متن سومری و نسخه‌ ناقصی از آن به زبان اکدی برای آشورشناسان شناخته شده بود. این لوح تازه کشف شده، کامل‌ترین و دست‌نخورده‌ترین نسخه اکدی از این متن است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720610_29604992bc307cfae46ac3d2831e6205.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 From Hanni to Kidin-Hutran the son of Kurluš: a new look into the Arjān bowl از هنّی تا کیدین-هوترَن فرزند کورلوش: نگاهی تازه به کاسه ارجان 720647 10.22034/jinm.2024.560266.1058 FA کیومرث علی زاده موسسه شرق شناسی دانشگاه آزاد برلین Journal Article 2022 08 15 In the autumn of 1982, a Neo-Elamite tomb, later identified as the “Arjān tomb,” was accidentally discovered during road construction near the Mārun dam in Behbahān, Iran. This tomb, located approximately 10 km north of modern Behbahān, yielded significant archaeological materials, including the Arjān bowl. This paper focuses on the scenes depicted in the second register of the Arjān bowl, a subject of ongoing research. Recent investigations have revealed the presence of a previously unnoticed sacrifice event within this register. Additionally, this study explores the connections between the sacrifice ceremony depicted on the Arjān bowl and the Elamite rock reliefs at Kul-e Farah, with particular emphasis on that of Hanni. The findings suggest a cultural and ceremonial link, evidenced by the portrayal of acrobats and musicians accompanying the sacrifice on the bowl, thereby enhancing our understanding of Neo-Elamite ceremonial practices. در پاییز سال 1361 خورشیدی در جریان ساخت و ساز جاده در نزدیکی سد مارون در بهبهان به طور تصادفی یک مقبره مربوط به دوره عیلام نو کشف شد که بعدها از آن با عنوان مقبره ارجان یاد می‌شود. از این مقبره واقع در 10 کیلومتری شهر بهبهان اشیاء با ارزش متعددی به دست آمده که از آن میان می‌توان به کاسه ارجان اشاره کرد. مقاله‌ حاضر با تاکید بر نقوش قسمت دوم بخشی از پروژه در حالِ انجام در مورد کاسه ارجان است. بررسی‌ها نشان می‌دهد که در قسمت دوم کاسه ارجان ما با یک مراسم قربانی سروکار داریم که در پژوهش‌ها و طرح‌های پیشین ناشناخته مانده بود. مقاله‌ حاضر هم‌چنین تلاش کرده تا ارتباط میان این مراسم قربانی را با نقوش برجسته‌ عیلامی در کول فرح به ویژه نقش برجسته هنّی نشان دهد. این یافته‌ها ضمن نشان دادن پیوندهای فرهنگی و آیینی که با تصاویر آکروبات‌ها، نوازندگان و مراسم قربانی روی کاسه تقویت می‌شود، درک ما را از مراسم‌های مذهبی در دوره عیلام نو روشن‌تر می‌کند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720647_6fa3a71d52e12fa86c9180a9d4fe7924.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Tacara- and *tacarana-: Palatial terminology in a new exemplar of A2Sde and in the Persepolis Fortification archive تَچَرَه و * تَچَرَنَه-: اصطلاحات مربوط به کاخ در نمونه تازهای از کتیبه A2Sde و بایگانی باروی تخت‎ جمشید 720629 10.22034/jinm.2024.2037233.1092 FA ووتر هنکلمن دانشکده عملی مطالعات پیشرفته، پاریس، فرانسه Journal Article 2024 07 31 Presented in the paper is a new exemplar of the Elamite version of A2Sd, a known Achaemenid trilingual inscription made in the name of Artaxerxes II in Susa. Special attention is given to the occurrence of the word tacara and its possible interpretations. In connection with this, editions of three Elamite texts from the Persepolis Fortification archive are presented that provide new attestations of the term and a possible cognate, *tacarana-. نمونه جدیدی از تحریر عیلامی کتیبه A2Sd در این مقاله ارائه می‌شود. این کتیبه سه‌زبانه و معروف هخامنشی به نام اردشیر دوم در شوش ساخته شده است. در این مقاله به ذکر واژه تَچَرَه و تعابیر احتمالی آن توجه ویژه‌ای می‌شود. در همین رابطه، ویراست‌های مربوط به سه متن عیلامی از بایگانی باروی تخت‌جمشید ارائه می‌شود که شواهد تازه‌ای از این اصطلاح و یک هم‌ریشه احتمالی یعنی -tacarana*به دست می‌دهند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720629_0b2d6cb315c1a33673063b8d7873396d.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 The Newfound Footprints of a Discrete Decoration Type on the Column Capitals at Persepolis: An Outline معرفی آثار تزیینهای نویافته بر روی سرستونهای تخت جمشید 720652 10.22034/jinm.2024.560820.1060 FA فهیمه همایون پایگاه میراث جهانی تخت جمشید سیروس زارع مجموعه میراث جهانی تخت جمشید یونس زارع پایگاه میراث جهانی تخت جمشید حمید فدایی پایگاه میراث جهانی تخت جمشید Journal Article 2022 08 25 Diverse techniques were evoked to embellish the rock reliefs at Persepolis. A specific feature on the column capitals at this complex entails a sort of decoration that today we can only hazard a guess about it based on a series of disparate holes. Holes were commonly used on the reliefs for measuring and copying the motifs, and attaching additional embellishments. Yet, this paper focused on the function of a certain type of drilled slanting, shallow double holes in small diameter that occur all over the tripartite column capitals at Persepolis. The paper concluded that the holes in question were possibly used to hang uncertain lightweight ornamentations. روش‌های گوناگونی در پدید آوردن تزئینات سنگی نقوش برجسته تخت‌جمشید به کار رفته است. از جمله مواردی که روی نقوش برجسته و ستون‌های تخت‌جمشید قابل توجه است نوعی تزیین است که اکنون از آنها فقط سوراخ‌هایی بر روی سنگ‌ها باقی مانده است. کاربرد این سوراخ‌های روی نقوش برجسته برای اندازه‌گیری و طراحی نقوش و نصب تزیینات است. در مقاله حاضر نویسندگان بر کاربرد حفره‌های و نویافته روی سر ستون‌های تخت‌جمشید که به وسیله مته ایجاد شده متمرکز شده‌اند و این که این سوراخ‌ها جهت نصب ابزار یا وسیله‌ای دیگر مورد استفاده قرار می‌گرفته‌ است. بطور کلی سر‌ستون‌های تخت‌جمشید از سه بخش تشکیل شده که قسمت اول آن به شکل گاو یا شیر یا انسان بوده و به صورت پشت به هم قرار دارند و در قسمت دوم آن که گل‌های نیلوفر به صورت حلزونی و طوماری و بخش سوم آن با تزیینات غنچه‌های گل نیلوفر و خطوط شیاردار تزیین شده‌اند. حفره‌های مطرح شده در این پژوهش بر روی هر سه بخش سرستون مشاهده می‌شود. این سوراخ‌ها دارای قطر کم بوده و به‌وسیله مته‌های ریز ایجاد شده‌اند

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720652_eeee60d8d97797343f757846c5e1e85f.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 A Review of Coin Finds From Ernst Herzfeld's Excavations at Persepolis in the National Museum of Iran بازبینی سکه‌های کاوش ارنست هرتسفلد از تخت جمشید در موزه ملی ایران 720650 10.22034/jinm.2024.2020756.1081 FA زهرا علی نژاد پژوهشگر آزاد 0000-0003-3170-7028 Journal Article 2024 01 19 The following paper aims to review coins uncovered during Ernst Herzfeld’s excavations, and present a short report on their current condition in the National Museum of Iran. These coins include two collections. The first collection consists of the coins in the Apadana foundation deposit (IGCH 1789), while the second was found below the Terrace of Persepolis and belongs to the Fratarakas (IGCH 1797). This article has been organized into two parts. The first part deals with the background of the discovery of the coins, presenting a short history of Herzfeld’s activities in Iran. The second part features, a catalogue of the coins including their technical data (dimensions, weight, and die axis), identification and images of the coins (photos of the reverse of the Croeseids, nos. 8 and 11 are published for the first time), and comparable objects for certain types have been presented in two bilingual (Persian and English) tables. مقاله حاضر با هدف بازبینی سکه‌های کاوش ارنست هرتسفلد و گزارش کوتاهی از شرایط فعلی آنها در مخزن موزه ملی ایران به نگارش درآمده است. این سکه‌ها دو مجموعه را شامل می‌شوند، نخست سکه‌های در ارتباط با بن‌نبشت‌های کاخ آپادانا (IGCH 1789) و دوم مربوط به مجموعه سکه‌هایی است که در پایین دست باروی تخت جمشید یافت شده‌اند و به فرترکه‌ها تعلق دارند (IGCH 1797). این مقاله در دو بخش ارائه شده است، بخش نخست مربوط به اطلاعات و تاریخچه کشف سکه‌ها که به تاریخ کوتاهی از فعالیت هرتسفلد در ایران و تاریخ و نحوة کشف سکه‌ها می‌پردازد و در بخش دوم با ارائه کاملی از اطلاعات تخصصی سکه‌ها همراه با ابعاد، وزن و محور چرخش در کنار تصاویر پشت و روی سکه‌ها تصاویر پشت سکه‌های کروزوسی شماره 8 و 11 برای نخستین بار منتشر می‌شوند و نمونه‌های تطبیقی به صورت منسجم در دو جدول ارائه شده‌اند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720650_f387a545bb0dc291bea9c7764e7068d9.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Aegyptiaca of Achaemenid Persia: re-examination of the documentation from Iran آثار مصری و سبک مصری در ایران دوره هخامنشی: بازنگری آثار موجود در موزه های ایران 252910 10.22034/jinm.2022.252910 FA سپیده قاهری کالج دو فرانس، پاریس، فرانسه Journal Article 2021 05 11 This following paper presents the important results from a recent publication on the Egyptian style objects found in Achaemenid sites in Iran (in Persika 20, 2020). The new data provided by the recent publication has brought new insight on our knowledge of the Egyptian presence in Achaemenid Persia. The archaeological material that has been studied belongs mainly to a royal context, and demonstrates the appropriation of certain Egyptian traditions in the conception of Persian palatial culture. The documentation discussed confirms the participation of various Egyptian specialists in the court life of Persian kings, but also in the architectural development of their royal buildings. Ultimately, this research reveals the activities and long-lasting settlements of some Egyptian communities in the centre of the Persian Empire. مقاله حاضر معرف مهمترین نتایج پژوهش‌های نوین بر روی اشیاء مصری و به سبک مصری به‌دست‌آمده از محوطه‌های هخامنشی ایران است. نتایج مذکور به‌ویژه بر دانسته‌های موجود در ارتباط با حضور مصریان در ایران هخامنشی می‌افزایند. بیشتر آثار مورد مطالعه متعلق به بافت شاهی بوده و نشانگر پذیرش برخی از سنت‌های مصر باستان در شکل‌گیری فرهنگ درباری هخامنشی هستند. این آثار نه تنها گواهی روشن بر مشارکت متخصصین و هنرمندان مصری در زندگی دربار و شکوه سازه‌های شاهی این دوره در ایران هستند، بلکه فعالیت و استقرار طولانی مدت گروه‌هایی از مصریان در مراکز امپراتوری هخامنشی را به اثبات می‌رسانند

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_252910_a732afac4354e7069612af8af136518e.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Paleopathological assessment of the ancient Iranian salt mummies #1, #7 and #X, Chehrābād salt mine of Douzlākh, Iran ارزیابی دیرین آسیب شناسی مومیایی های نمکی ایران، شماره های 1، 7 و 10 معدن نمک چهرآباد، دوزلاخ، ایران 720599 10.22034/jinm.2023.544674.1050 FA لنا اورستروم موسسه پزشکی تکاملی، دانشکده پزشکی، دانشگاه زوریخ، سوئیس ناتاشا باقرپور کاشانی دانشگاه روهر بوخوم، انستیتو باستان شناسی ویسنسشافتن، بوخوم، آلمان موزه برگباو بوخوم، بخش تحقیقات و واحد تحقیقات باستان شناسی معدن، آلمان راجر سیلر موسسه پزشکی تکاملی، دانشکده پزشکی، دانشگاه زوریخ، سوئیس ، به آتا بوده موسسه پاتولوژی و آسیب شناسی مولکولی، بیمارستان دانشگاه زوریخ، سوئیس ابوالفضل عالی موزه باستان شناسی زنجان، عمارت ذوالفقاری، زنجان، ایران سارا خلیفه سلطانی فارغ التحصیل رشته علوم پزشکی، دانشگاه بوستون، آمریکا شاپور شیرانی گروه رادیولوژی، مرکز قلب تهران، ایران گابریلا روب-پوپا آکادمی علوم اتریش، موسسه باستان شناسی اتریش، علوم باستان شناسی، وین، اتریش توماس اشتولنر دانشگاه روهر بوخوم، انستیتو باستان شناسی ویسنسشافتن، بوخوم، آلمان موزه برگباو بوخوم، بخش تحقیقات و واحد تحقیقات باستان شناسی معدن، آلمان فرانک رولی موسسه پزشکی تکاملی، دانشکده پزشکی، دانشگاه زوریخ، سوئیس Journal Article 2022 01 21 A paleopathological assessment of the ancient human remains from the Salt mine of Douzlakh, which are kept in the National museum in Tehran, Iran. The ancient human remains were investigated by Computed Tomography (CT) as well as by histology. Molecular analyses are still ongoing. The analyses showed that the tissues have been very well conserved in the natural salt. Traumatic lesions can be identified by CT, as a result of the massive force which was put on the individuals during the collapses of the mine. A paleopathological assessment of the ancient human remains from the Salt mine of Douzlakh, which are kept in the National museum in Tehran, Iran. The ancient human remains were investigated by Computed Tomography (CT) as well as by histology. Molecular analyses are still ongoing. The analyses showed that the tissues have been very well conserved in the natural salt. Traumatic lesions can be identified by CT, as a result of the massive force which was put on the individuals during the collapses of the mine. در این مقاله به ارزیابی دیرین‌آسیب‌شناسی بقایای انسانی به‌دست‌آمده از معدن نمک دوزلاخ که در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود، پرداخته شده است. بقایای انسان باستانی به‌وسیله مقطع‌نگاری کامپیوتری (CT) و همچنین بافت‌شناسی مورد بررسی قرار گرفت. آنالیزهای مولکولی هنوز ادامه دارد. تجزیه و تحلیل‌ها نشان داد که بافت‌ها به خوبی در نمک طبیعی حفظ شده‌اند. ضایعات تروماتیک را می‌توان با مقطع‌نگاری کامپیوتری که نشان‌دهنده نیروی زیادی است که هنگام فروریختن معدن به افراد وارد شده است، شناسایی کرد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720599_3f29f618f36a33911dc34e6306e8ca70.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 The Origin of Cobalt: A Review of Blue Glazed Ceramics in Iran and China from the 12th to the 17th Centuries CE در جستجوی رنگ آبی: بررسی منشأ کبالت در سرامیکهای لعابدار ایران و چین (سده های 12 تا 17 میلادی) 720905 10.22034/jinm.2025.2052935.1098 FA علی اعراب گروه باستان شناسی و انسان شناسی دانشگاه آکادمی علوم چین لیلا خاموشی موزه ملی ایران بهاره سلیمیان ریزی گروه باستان شناسی دانشگاه هنر اصفهان علی شجاعی اصفهانی گروه باستان شناسی دانشگاه هنر اصفهان ِییمین یانگ گروه باستان شناسی و انسان شناسی دانشگاه آکادمی علوم چین Journal Article 2025 02 08 The exploitation of cobalt mines for the use of its blue colorant in vitreous materials dates back to the second millennium BCE in Egypt and Iran. For this reason, cobalt mines in Iran hold significant value for studying the blue color of glazed ceramics. Evidence suggests that these Iranian cobalt mines were also important for Chinese potters. In this research, portable X-ray fluorescence analysis (p-XRF) was conducted on Mina’i ware, Lajvardina tiles, and blue and white ceramics from both Iran and China. The results further corroborate what scholars have previously suggested, revealing that during the Ming Dynasty (1365-1644 CE), locally sourced cobalt with a distinctive high manganese content was used in China. However, the cobalt used for the blue glazes in Iran dating from the 12th to 17th centuries CE was determined to have been obtained from at least two different mines. One of the key mines is likely Qamsar in Kashan, which has been mentioned in Persian texts regarding its cobalt. The second mine proposed in this research is the Takht-e Soleyman mine, which has a chemical composition aligns with that of the blue glazes predating the Ming dynasty in China. Additionally, its name corresponds to “Soleymani stone” in Persian texts and “Su-ma-li-qin” in old Chinese texts. Notably, the Takht-e Soleyman cobalt mine is located along the main Silk Road, making its trade with China more straightforward than that of other Iranian cobalt mines. This study suggests, for the first time, that the Takht-e Soleyman mine should be considered a potential source of traded cobalt in China and played a role in the initial introduction of Chinese potters to Iranian cobalt. Although p-XRF is a surface analysis tool with limitations in accurately determining differences in cobalt sources, this study provides new insights into cobalt trade and the interaction between Iranian and Chinese potters. نخستین بهره برداری از معادن کبالت برای استفاده از رنگ آمیزی آبی در مواد زجاجیه به هزاره دوم پیش ازمیلاد در ایران، مصر و بین النهرین بازمیگردد. به همین دلیل، معادن کبالت ایران برای مطالعه رنگ آبی در سرامیکهای لعابدار اهمیت ویژه ای دارند. به نظر می رسد که معادن کبالت ایرانی برای سفالگران چینی نیز اهمیت داشته اند. در این پژوهش، آنالیز XRF پورتابل(p-XRF) بر روی ظروف مینایی، کاشیهای لاجوردینه و سرامیکهای آبی و سفید از ایران و چین انجام شد. نتایج نشان داد که در دوران سلسله مینگ، همانطور که پیشتر توسط محققان پیشنهاد شده بود، کبالت محلی با محتوای منگنز بالا در چین استفاده می شد. اما در مورد لعابهای آبی در ایران بین سده های 12 تا 17 میلادی، مشخص شد که حداقل دو معدن مختلف برای استخراج کبالت استفاده شده است. یکی از معادن اصلی احتمالاً قمصر کاشان است که پیشتر در متون دوران اسلامی فارسی به آن اشاره شده بود. با این حال، دومین معدنی که در این پژوهش پیشنهاد شده، معدن تخت سلیمان است که ترکیب شیمیایی آن با لعابهای آبی پیش از دوران مینگ در چین مطابقت بیشتری نسبت به معدن قمصر دارد. علاوه بر این، نام کبالت در متون قدیمی فارسی ”سنگ سلیمانی“ و در متون قدیمی چینی ”سو-ما-لی-چین“ ذکر شده است که از این نظر با نام تخت سلیمان شباهت بیشتری دارد. قابل توجه است که معدن کبالت تخت سلیمان در طول جاده ابریشم قرار دارد، که تجارت آن با چین را ساده تر از دیگر معادن کبالت ایرانی می کند. بنابراین، برای نخستین بار در این مطالعه پیشنهاد می شود که معدن تخت سلیمان منبعی احتمالی برای کبالت تجاری در چین بوده باشد، معدنی که احتمالاً نقش مهمی در معرفی اولیه کبالت ایرانی به سفالگران چینی ایفا کرده است. با این حال p-XRFیک ابزار تحلیل سطحی است و با توجه به محدودیتهای آن بهترین گزینه برای تعیین دقیق تفاوت های معادن کبالت نیست.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720905_4c24831e1a1af2f60ea74fb60b8fb5f1.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 An Analysis of the Arms and Armor of the Battle Scene titled “the battle of Yerevan” (National Museum of Iran) تحلیل سلاح‌ها و زره‌های صحنه نبرد موسوم به "نبرد ایروان" (موزه ملی ایران) 720843 10.22034/jinm.2023.2007276.1076 FA منوچهر مشتاق خراسانی دانشکده مالی و مدیریت فرانکفورت؛ مدرسه بین المللی مدیریت،مطالعات رهبری، فرانکفورت، آلمان، 0000-0002-7663-1963 اندری ولدیمیرویچ گرمو پژوهشگر ارشد Journal Article 2023 07 18 The National Museum of Iran keeps a large painting with an impressive size showing a battle of Fath Ali Shāh Qajar with the Russian troops. The date of origin and also the name of the artist are unknown. It is currently wrongly titled “the Battle of Ganja” in the National Museum of Iran. However, based on the depictions of arms and armor carried by the Russian troops and also the lack of any European-style arms and armor and uniforms worn by Persian troops, this painting should depict “the battle of Yerevan” (June 1804 CE) and not the battle of Ganja (1826 CE). There are different reasons for this hypothesis. After the arrival of Jaubert and General Gardane on the Gardane Mission (1807–09 CE), a number of military reforms were initiated in Persia. These reforms not only included standardization of issued military swords and weapons but also the introduction of Europeanized unforms. The effects of these reforms are not depicted in this painting as Persian troops are still using their traditional arms and armor and also wearing their traditional attire. Therefore, the painting should refer to an earlier time such as 1804 CE. Further, the painting shows Fath Ali Shāh being involved in the battle scene, which is also an indication of an earlier date as he used to inspect his troops in Soltāniyeh in 1804 CE. It seems that was the only time he actively took part in a military engagement. Additionally, the Russian officers in this painting are wearing cocked hats and the infantry soldiers are wearing typical grenadier (or fusilier) caps of the period of 1804 CE. Further future research needs to be done on this painting to analyze the inconsistencies of the depictions of Russian uniforms as they are shown in the painting. موزه ملی ایران یک تابلوی نقاشی بزرگ با ابعاد چشمگیر دارد که نبرد فتحعلی شاه قاجار با نیروهای روسی را نشان می‌دهد. تاریخ پیدایش و همچنین نام هنرمند مشخص نیست. در حال حاضر در موزه ملی ایران به اشتباه با عنوان «نبرد گنجه» نامگذاری شده است. با این حال، بر اساس تصویر اسلحه‌ها و زره‌های حمل شده توسط سربازان روسی و همچنین فقدان هرگونه سلاح و زره و یونیفورم به سبک اروپایی توسط سربازان ایرانی، این نقاشی باید «نبرد ایروان» (ژوئن 1804 میلادی) را به تصویر بکشد. نه جنگ گنجه (1826 میلادی). دلایل مختلفی برای این فرضیه وجود دارد. پس از ورود ژائبر و ژنرال گاردان به مأموریت گاردان (1807-1809 میلادی)، تعدادی اصلاحات نظامی در ایران آغاز شد. این اصلاحات شامل استانداردسازی شمشیرها و اسلحه‌ها و معرفی فرم‌های نظامی اروپایی شده بود. اثرات این اصلاحات در این نقاشی به تصویر کشیده نشده است زیرا نیروهای ایرانی همچنان از سلاح‌ها و زره‌های سنتی خود استفاده می‌کنند و همچنین لباس سنتی خود را بر تن می‌کنند. بنابراین، این نقاشی باید به زمان قبلی مانند سال 1804 میلادی اشاره داشته باشد. علاوه بر این، این نقاشی نشان می‌دهد که فتحعلی شاه در صحنه نبرد درگیر بوده است، که این نیز نشان‌دهنده تاریخی است که او در سال 1804 میلادی از سربازان خود در سلطانیه بازرسی می‌کرد. به نظر می‌رسد این تنها باری بود که او به طور فعال در یک درگیری نظامی شرکت کرد. علاوه بر این، افسران روسی در این نقاشی کلاه برافراشته بر سر دارند و سربازان پیاده نظام نیز کلاه‌های نارنجک‌انداز (یا فوزیلیتر) معمولی دوره 1804 میلادی بر سر دارند. تحقیقات بیشتری در آینده باید روی این نقاشی انجام شود تا ناهماهنگی‌های تصویر لباس‌های روسی همانطور که در نقاشی نشان داده شده‌اند، تحلیل شود.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720843_75dae2903e722ba0e57c97d73362692c.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Seismic Risk Mitigation of Art Objects in Museums کاهش خطر لرزه ای اشیاء هنری داخل موزه ها 720609 10.22034/jinm.2024.2015581.1079 FA علی تارمیغ دانشکده معماری دانشگاه فاتح سلطان مهمت 0000-0002-7458-055X Journal Article 2023 11 15 Cultural achievements, such as art, architecture, and historical artifacts, represent the collective efforts of various civilizations and ethnic groups throughout history. These achievements are preserved and displayed in museums, where they symbolize and communicate cultural values and historical knowledge. Museums face multiple threats, including the risk of natural disasters like earthquakes, which not only damage museum infrastructure but also jeopardize the safety of exhibits and stored artifacts. Protecting a nation’s cultural heritage within museum settings requires targeted measures to mitigate earthquake-induced risks. To assess the seismic vulnerability of museum artifacts, they can be modeled as rigid bodies, with their seismic response analyzed similarly to rigid block dynamics, a well-established method in structural engineering. By understanding the dynamic behavior of museum objects and integrating earthquake protection strategies into museum crisis management, it is possible to limit the seismic response of these objects, reducing the risk of damage both to the artifacts and surrounding exhibits. This paper introduces methods to enhance the earthquake resistance of museum artifacts, enabling them to remain safely on public display while minimizing potential damage during seismic events. دستاوردهای فرهنگی که از تاریخ باستان تا عصر معاصر کشیده شده‌اند، بیانگر تلاش جمعی گروه‌های قومی متنوع است. همانند کلماتی که معانی را از طریق صدا منتقل می‌کنند، اشیا موزه سمبل و مفاهیم فرهنگ‌های مختلف هستند . تهدید ناشی از زلزله فراتر از زیرساخت تخریب موزه برای به خطر انداختن ویترین و اشیا داخل موزه‌ها در نظر گرفته شده است. حفاظت از میراث فرهنگی یک کشور نیازمند اقدامات ویژه‌ای برای کاهش خطرات ناشی از زلزله است. برای ارزیابی آسیب‌پذیری لرزه‌ای اشیا داخل موزه‌ها، یک رویکرد منطقی شامل اتصال آن‌ها به اجسام صلب و تحلیل دینامیکی شبیه به دینامیک خطی مورد مطالعه گسترده بلوک‌های صلب است. با شناخت ماهیت پویای اشیا موزه و ضرورت حفاظت لرزه‌ای در مدیریت بحران موزه، محدود کردن پاسخ لرزه‌ای این اشیا به منظور جلوگیری از آسیب به آثار باستانی و دیگر اقلام ارزشمند ضروری است. در این مقاله به بررسی رویکرد افزایش مقاومت لرزه‌ای اشیا داخل موزه‌ها پرداخته می‌شود که به آن‌ها اجازه می‌دهد تا در معرض نمایش عمومی باقی بمانند و آسیب بالقوه را به حداقل برسانند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720609_58168b1ffb72d20a2a9fd1feb52abbad.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 3 1 2025 02 01 Museum and the sublime (Based on Kantian sublime) موزه و امر والا (بر مبنای امر والای کانت) 720627 10.22034/jinm.2024.553360.1054 FA نغمه حسین قزوینی دانش آموخته دکتری پژوهش هنر، دانشگاه الزهرا. راهنمای موزه ملی ایران Journal Article 2022 05 08 Why do historical objects invoke feelings of thrill for some, but remain soulless for others? This indescribable feeling has been less addressed in the literature. In the present article, Kant’s concept of sublime has been used to describe the state of the audience. The Sublime is stimulated in the form of movement through a large object in our minds. It challenges the limits of the power of imagination, and makes us aware of our supernatural destiny which in Kant’s brief definition: is a feeling that is closely linked to a moral talent similar to morality. Some historical objects can arouse the imagination of the audience, to describe the sublime in the museum. Thus, the man tries to use his imagination to reflect on the past of the objects, people, or societies that have created them and thus, vanished. This action leads to transcendence from the sensory criteria and awareness of their supernatural destiny. Accordingly, the conscious use of this feeling in a museum can lead to the formulation of new policies, to attract the audience and educate on the ethics of society. چرا برای برخی افراد موزه‌ها مکانی بی‌روح است و برخی افراد را به وجد می‌آورد؟ احساسی غیر قابل توصیف، که کمتر بدان پرداخته شده ‌است. حال در مقاله پیش رو برای توصیف این حالت یا احساس مخاطبین از امر والای کانت بهره گرفته ‌شد. در تعریف مختصر امر والا از نظر کانت باید گفت؛ امر والا به وسیله عینی عظیم، به صورتی جنشی در ذهن ما بیدار می‌شود و سپس قوه متخیله را تا انتهای مرزهایش بسط می‌دهد؛ که موجب آگاهی ما از سرنوشت ماوراء‌طبیعی خویش می‌شود؛ احساسی که با استعدادی ذهنی شبیه اخلاق، پیوندی تنگاتنگ دارد. برای توصیف امر والا در موزه، باید گفت، اشیاء تاریخی می‌توانند برانگیزنده خیال مخاطبین باشند. بدین ترتیب که انسان سعی می‌کند از تخیل خویش درباره گذشته اشیاء، انسان‌ها یا جوامعی که آنها را پدید آورده‌اند و از بین رفته‌اند، بهره‌ گیرد؛ و این امر موجب بسط قوه تخیل یا به عبارتی فرا رفتن از معیارهای حسی و آگاهی از سرنوشت ماوراء‌طبیعی ایشان می‌شود؛ به گونه‌ای که بهره‌گیری آگاهانه از این احساس در موزه‌ها می‌تواند، به تدوین سیاست‌های نوین در جذب مخاطب و حتی پرورش اخلاق جامعه منجر شود.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_720627_f0dd4d85739d5646a8d804694fff08bf.pdf