موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 A Typo-technological Analysis of Lithic Assemblages from Ghar-e Khar Cave, Bisotun, Collections of Iran National Museum and Montreal University فناوری و گونه شناسی دست تراش‌های پارینه سنگی غار خر در بیستون، مجموعه موزه ملی ایران و دانشگاه مونترال 5 26 244094 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14752668.v1 FA سونیا شیدرنگ دانشگاه بوردو Journal Article 2021 01 10 This paper presents a typo-technological analysis of the lithic assemblages from the 1965 excavation of Khar Cave in the mountainous region of Central Zagros, Iran. Khar Cave is one of few excavated Paleolithic sites in the Zagros region with a stratified sequence encompassing archaeological materials from both MIS 2 and MIS 3. The research is based on the typo-technological characteristics of artifacts from both parts of the Khar Cave lithic assemblage, which are stored in the National Museum of Iran and in Montreal University, and have not been properly studied in terms of technology. The paper addresses the issue of the Middle to Upper Paleolithic transition in Zagros; technological characteristics of Baradostian/Zagros Aurignacian industries; and the possibility of industrial evolution from the late Baradostian to the early Zarzian. Despite the small size of the assemblage, the analysis illustrates a sequence of changes and continuity in core-reduction strategies and tool-production in Khar Cave, beginning in the Late Middle Paleolithic to Epipaleolithic. However, from the current state of research, the paper concludes that the available technological data in support of the hypothesis of Middle-to-Upper-Paleolithic continuity in the Zagros is insufficient, and we can neither confirm nor reject the possibility of a gradual transition in this region. در مقاله پیش رو نتایج مطالعه فناوری و گونه شناسی مجموعه دست تراش های سنگی‌ به دست آمده از گمانه زنی سال 1965 غار خر بیستون، ارائه می گردد. غار خر یکی از معدود مکانهای پارینه سنگی کاوش شده در منطقه زاگرس است که دارای توالی قابل توجهی از نهشته های باستانشناسی مربوط به اواخر دوره پارینه سنگی میانی تا پایان دوره فراپارینه سنگی است. این پژوهش بر اساس بررسی دو بخش اصلی مجموعه دست تراش‌های سنگی غار خر در موزه ملی ایران و دانشگاه مونترال انجام شده که تاکنون از جنبه فناوری به دقت مورد بررسی قرار نگرفته بودند. علاوه بر اطلاعات گونه شناسی و فناوری ، این مقاله به مباحث گذر از دوره پارینه سنگی میانی به پارینه سنگی جدید در زاگرس، ویژگی های فنی صنایع برادوستی- اوریناسی زاگرس و احتمال نشات گرفتن صنایع سنگی اوایل دوره فراپارینه سنگی از صنایع سنگی اواخر برادوستی پرداخته شده است. با وجود تعداد اندک دست تراش های سنگی بدست آمده از این گمانه زنی، مطالعه حاضر نشان دهنده توالی جالب توجهی از تغییرات و تداوم در شیوه های تراش سنگ مادر و تولید ابزار در غار خر است که از اواخر پارینه سنگی میانی آغاز و تا فراپارینه سنگی ادامه می یابد. یکی از نتایج مهم این مطالعه پیرامون نظریه تداوم میان فرهنگ های موستری و برادوستی است که با توجه به اطلاعات استخراج شده در مورد فناوری ساخت دست تراش های سنگی غار خر، این فرضیه در زاگرس و حداقل در توالی مکان مورد مطالعه محتمل به نظر نمی رسد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244094_edb373f05ee7773d68536ab39fb34acb.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 Study of Faunal Remains from Excavations of Tepe Qasrdasht - Fars; Fifth Report مطالعه بقایای استخوانی جانوری مکشوفه از کاوش های تپه قصردشت- فارس؛ گزارش پنجم 27 44 244095 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754114.v1 FA ساناز بیضائی دوست پژوهشگر / آزمایشگاه بیوباستان شناسی، آزمایشگاه مرکزی، دانشگاه تهران 0000-0003-0238-5728 مرجان مشکور رئیس آزمایشگاه مشترک باستان جانورشناسی و گیاه باستان شناسی: گروه جوامع، جانوران و گیاهان موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس - مرکز ملی پژوهشهای 0000-0003-3630-9459 آزاده محاسب آزمایشگاه مشترک باستان جانورشناسی و گیاه باستانشناسی موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس - مرکز ملی پژوهشهای علمی فرانسه 0000-0003-3130-6603 محمد تقی عطائی موسسۀ باستانشناسی خاور نزدیکِ دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ Journal Article 2020 12 24 Tepe Qasrdasht is located in the Kamin plain near Pasargadae, Fars province. It was excavated in 2011 under the direction of Mohammad Taghi Atayi in order to investigate the chronological sequence before the Achaemenid period. Three main chronological periods are defined in Qasrdasht, including: pre-Achaemenid, Achaemenid/post-Achaemenid, and Sassanid. Approximately 2000 animal remains were recovered at this site, predominantly from the pre-Achaemenid period (the main period). Among the identified species, domesticates, including goat, sheep, and cattle, were the major source of animal exploitation at Qasrdasht. Milk, wool, and hair exploitation of goat and sheep is evidenced through the kill-off patterns. Equids, including donkey and persian onager, are also present in the collection. Other identified species include carnivores, (mainly dog), birds (unidentified), boar, gazelle, wild caprines, fox, turtle, and molluscs. The presence of wild animals attests to hunting, although it formed only a marginal part of the economic life of Qasrdasht. According to these results, Qasrdasht rural communities were highly specialized in pastoral and herding activities. Furthermore, the presence of molluscs from the Persian Gulf in the collection is evidence for interactions between inhabitants of Qasrdasht and the southern coast of Iran. مقالۀ حاضر، نتایج مطالعات باستان‌جانورشناختی بقایای جانوری به‌دست آمده از گمانه الف و ب (در مجموع 1865 قطعه استخوان به وزن 11319 گرم) در تپۀ قصردشت است. طیف جانوری شناسایی شده از مجموعۀ استخوانی بالا چنین است: گیاه‌خواران اهلی شامل گونۀ گاو اهلی 44 قطعه، گوسفندسانان 322 قطعه، گونۀ گوسفند اهلی 34 قطعه، گونۀ بز اهلی 80 قطعه؛ اسب‌سانان 2 قطعه و خر 1 قطعه؛ گیاه‌خواران وحشی شامل گونۀ بز وحشی 1 قطعه، گونۀ گوسفند وحشی 4 قطعه، گونۀ آهو 1 قطعه، گونۀ گراز 13 قطعه و گورخر 1 قطعه؛ گوشت‌خواران 5 قطعه، گونۀ سگ اهلی 1 قطعه و روباه معمولی 1 قطعه؛ از پرندگان 2 قطعه (بدون قابلیت شناسایی گونه)؛ 12 قطعه نیز متعلق به بقایای لاکِ لاکپشت زمینی مهمیزدار مربوط به دو جانور است؛ نرمتنان شامل 4 قطعه صدف (متعلق به 3 جانور) از ردۀ دوکفه‌ای‌های آب‌شیرین و 1عدد صدف حلزون دریایی خلیج فارس از رده شکمپایان هستند. درصد فراوانی گونه‌های شناسایی شدۀ مجموعه، نشانگر این است که گوسفندسانان با 84.5% بیشترین تعداد را به خود اختصاص داده و گونۀ گاو اهلی 8.4%، اسبسانان 0.8%، گراز 2.5%، آهو 0.2% و مابقی گونه‌ها 3.6% کل مجموعه را شامل می‌گردند. ضمناً 93% از کل مجموعه را گونه‌های اهلی و 7% باقیمانده را گونه‌های وحشی، تشکیل می‌دهند. این بقایا حاکی از غلبۀ نظام معیشت دامپروری در لایه‌های پیشاهخامنشی در تپۀ قصردشت بوده بطوریکه بیشترین نیازهای غذایی ساکنین از گوشت، شیر و سایر محصولات بز و گوسفند اهلی، تأمین می‌شده است. لیکن آثار اندکی نیز، از شکار گونه‌های وحشی به‌دست آمده است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244095_280a3dc052cf6c2ebcf249dfaa0e2102.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 GRAVE 12 AT CHALOW: THE BURIAL OF A LADY OF THE “GREATER KHORASAN CIVILIZATION” تدفین شماره 12 در چَلو: گور بانویی نجیب زاده از «تمدن خراسان بزرگ» 45 64 244334 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754162 FA علی اکبر وحدتی اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خراسان شمالی 0000-0002-4620-1188 Journal Article 2021 01 19 Grave 12 of Tepe Chalow is the richest burial excavated to date at the site. It is a typical GKC pit grave in which was buried a female adolescent younger than 18 years. In the grave were found 34 objects: 12 typical GKC pottery vases; 4 stone objects of chlorite, white and black stone, serpentine, and lapis lazuli; 13 metal objects of gold, bronze, typical GKC, and two ivory pins. The burial matches the funeral rituals attested at Chalow. The grave was oriented NE-SW and the body crouched on the right side with the hands near the face, looking toward the SE. Ceramic vessels were placed behind the back of the skeleton, from the head to the feet; there were two pins near the shoulders and two bracelets on the arms; the large vase near the feet contained a significant object. The chlorite objects were grouped near the face of the deceased, and so were the metal objects and ivory pins, with the exception of a small bronze jar and two pins. The beads also were near the face and the neck, probably forming one or more necklaces. Remains of ovid/caprid bones inside a pottery bowl indicate a food-offering for the burial. All of these burial goods and funeral rituals of grave 12 at Chalow have close parallels at many burial grounds of Bactria and Margiana indicating close cultural ties between the area of northern Khorasan with the Bactro-Margiana cultural sphere. تدفین شماره 12 در چلو در بین گورهایی که تا کنون در این گورستان کاوش شده از همه غنی‌تر است. این تدفین یک گور چاله‌ای ساده و شاخص «تمدن خراسان بزرگ» است و در آن جسد بانویی جوان که زیر 18 سال سن داشته به خاک سپرده شده است. در این گور 33 قلم اشیای تدفینی وجود داشت: 12 پارچه ظرف شاخص «تمدن خراسان بزرگ»، چهار قلم اشیای سنگ صابونی ، اشیایی از سنگ سفید و سیاه، سرپانتین و لاجورد، 13 قلم اشیای فلزی و دو سنجاق از عاج. این تدفین از همه جهات مشابه شیوۀ رایج و غالب در گورستان تپه چلو است. جسد بر شانۀ راست و به حالت خمیده در جهت شمال شرقی-جنوب غربی دفن شده و صورت به سمت جنوب شرقی است. ظروف سفالی در پشت اسکلت از پشت سر تا زیر پای اسکلت چیده شده و بزرگترین ظرف در زیرپای مرده است که درون آن یکی از هدایای تدفینی مهم قرار داده شده است. مانند معمول، این جسد دو النگو دارد و در یک ظرف بقایای پیشکش خوراکی از گوشت گوسفند/بز وجود داشته است. تمام گورنهاده‌ها و آداب تدفینی این گور با تدفین‌های همزمان در منطقۀ باختر و مرغیانه شباهت بسیار زیادی دارد که حاکی از پیوندهای فرهنگی نزدیک بین شمال خراسان و حوزۀ فرهنگی باختری-مروی است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244334_a6b3e0ef1ec3a97439b85dd5398cd299.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 Acquisition, Production, Consumption, and Discard: Reconstruction of Operational Chain of Haft Tappeh Metal Artifacts for Understanding the Everyday Life of the City بازسازی چرخۀ استحصال، تولید، توزیع و مصرف اشیاء فلزی در هفت تپه، برای درک زندگی روزمرۀ ساکنان شهر 65 82 244331 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754141.v1 FA بابک رفیعی علوی عضو هیئت علمی گروه باستان شناسی دانشگاه هنر اصفهان Journal Article 2020 12 22 The present study seeks to understand the 'Chaîne Opératoire' of Haft Tappeh metal objects from raw material to the time they were retrieved through archaeological excavation. For reconstructing the operational sequence, the archaeological and textual evidence, as well as isotopic analysis were used. The essential goal of this paper is not only to reconstruct the life cycle of Haft Tappeh metal artifacts but also to understand the society and everyday life of the people behind objects. The typological diversity and spatial distribution of metal objects in Haft Tappeh show that it was an urban center with industrial characteristics and one of the production centers during the first phase of the Middle Elamite period, where manufacturing weapons and tools was of particular importance. The comparison between the Chogha Zanbil and Haft Tappeh in terms of metal objects shows fundamental differences between the types and amount of metal objects in these two Middle Elamite urban centers with distinctly diverse characteristics. این نوشتار در پی بازسازی چرخۀ زندگی اشیاء فلزی هفت تپه از مادۀ خام تا زمانی است که به شکل یافتۀ باستان شناختی به دست ما رسیده است. برای این بازسازی از داده های باستانشناختی، شواهد نوشتاری و داده های حاصل از آزمایش های شیمیایی انجام شده بر روی این اشیاء استفاده و تلاش شده است تا با در کنار هم گذاشتن این شواهد تصویری از چرخۀ زندگی این اشیاء و فراتر از آن تصویری از زندگی روزمرۀ انسان هایی که در این شهر با این اشیاء سروکار داشته اند، ارائه شود. درک زندگی ساکنان شهر هفت تپه در فاز اول دورۀ ایلام میانه، روابط میان آنها و در نهایت درک منظر شهری آن از نقطه نظر صنعت فلزگری و اشیاء فلزی از اهداف اصلی نوشته حاضر است. شواهد موجود نشان می دهند که هفت تپه شهری با ویژگی های بارز تولیدی و صنعتی بوده است و در این میان تولید انواع سلاح ها و ابزارها از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده است. این در حالی است که مقایسۀ میان دو شهر چغازنبیل و هفت تپه از دید اشیاء فلزی نشان از تفاوت هایی بنیادین میان نوع و تعداد اشیاء فلزی در این دو شهر با خصلت های متفاوت شهرنشینی دارد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244331_50921e33a9efbcb35bdd3a651e39e5f9.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 Tribute or Taxation; New Evidence of the Structure of Iran's Political Economy in the Proto-Elamite Period Based on a Proto-Elamite Tablet from Tepe Yahya: TY.11, Kept in National Museum of Iran خراج یا مالیات؛ شواهدی جدید از ساختار اقتصاد سیاسی ایران در دوره آغاز ایلامی بر اساس بازخوانی گلنبشته آغاز ایلامی TY.11 تپه یحیی موجود در موزه ملی ایران 83 92 244096 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754147 FA سحر یزدانی گروه باستان شناسی، دانشکده ادبیات، دانشگاه تهران، تهران، ایران روح الله یوسفی گروه باستان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد پیشوا، ورامین، ایران 0000-0002-0703-4153 Journal Article 2021 01 18 This study examines the political economy, social participation in financial interactions, and the position of Proto-Elamite communities at Tepe Yahya in the center of the Iranian plateau at the end of the second half of the fourth millennium BC. The elites of the Proto-Elamite period received a part of household surplus production as tribute, and in the form of a redistribution system, increased the accumulation of wealth among the ruling class. Centralized storage of information, administrative management techniques, and information registration and maintenance (seals and tablets) also support this theory. Tablet TY.11 from Tepe Yahya, which forms the focus of this article, offers some of the best evidence for the payment of tribute during this period. This article presents available information on economic transactions within the Yahya community in the form of tribute or taxation or offering, common economic resources, produced and consumed goods, and possible trading patterns that could have enabled the elites of Tepe Yahya (in the late fourth millennium) to interact with other sections of society. Also, changes in the level of complexity of these communities based on the tablets of the Proto- Elamite period mentioned in this article will be discussed as a possible indicator of complexity and social change. این پژوهش به بررسی اقتصاد سیاسی، مشارکت اجتماعی در تعاملات مالی و جایگاه جوامع آغازایلامی در تپه‌یحیی در مرکز فلات‌ایران در اواخر نیمه‌دوم هزاره چهارم قبل ‌از‌ میلاد می‌پردازد. نخبگان تپه‌یحیی در دورۀ آغاز ایلامی، بخشی از مازاد تولید خانوارها را به‌عنوان خراج دریافت کرده و در قالب نظام بازپخش یا توزیع مجدد، موجب انباشت ثروت در میان طبقه حاکم می‌شدند. ذخیره متمرکز اطلاعات، فن مدیریت اداری و فناوری ثبت و نگهداری اطلاعات (مهرها و گل‌نبشته‌ها) نیز این نظریه را تأیید می‌کنند. یکی از بهترین شواهد پیرامون پرداخت خراج در این دوره، گل‌نبشته‌ای (TY.11) می‌باشد که در تپه‌یحیی به‌دست‌آمده است که در این مقاله به طور جامع درباره آن بحث خواهد شد. همچنین اطلاعات موجود در مورد تراکنش‌های اقتصادی درون جامعه در قالب پرداخت خراج یا مالیات و یا پیشکش، منابع اقتصادی رایج، کالاهای تولیدشده و مصرف‌شده و الگوهای احتمالی دادوستدی که می‌توانسته نخبگان تپه‌یحیی (در اواخر هزاره چهارم) را در تعامل با سایر اقشار جامعه قرار دهد، ارائه خواهند شد و نیز تغییرات در میزان پیچیدگی این جوامع بر اساس گل‌نبشته‌های دوره آغاز ایلامی مورد بحث در این مقاله به‌عنوان یک شاخص احتمالی برای پیچیدگی و تغییرات اجتماعی مورد بحث قرار خواهند گرفت.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244096_4e444bfdfd929e5e72fe25beb9f0e312.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 Typology and Comparative Studies on Qeytariyeh Ceramic’s collection, National Museum of Iran گونه‌شناسی و مقایسه تطبیقی سفال‌های گورستان قیطریه: بازنگری مجموعه موجود در موزه ملی ایران 93 128 244336 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754171 FA شراره فرخ نیا اداره کل موزه ها- وزارت میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری Journal Article 2021 01 19 Archaeological excavations of Qeytariyeh Cemetery have yielded an assemblage of artifacts and remarkable data. Since previous archaeological projects in the site were inadequate in terms of methodology and remain largely unpublished, the restudy project of the collection (in the National Museum of Iran) was necessary. The project contributes to a better understanding of the cultural interactions of Bronze and Early Iron Age societies in northern central Iran. An improvied ceramic typology and comparative studies can provide a better picture of the Iron Age societies in the region. The high diversity in ceramic types and the ceramic technology could be a proxy of craft specialization and high skills of local producers. Comparative studies demonstrate that some ceramic types are comparable to the northeastern parts of Iran in the Bronze age. Also, some typical Iron age I type wares such as worn bowls and pedestal tankards are comparable with northwestern Iran and Gilan in the central Zagros. However, some other ceramic types such as spouted bowls and pitchers with handles are only found in northeastern Iran and the central Iranian Plateau (See Table 2). It can be concluded that the central Iranian Plateau plays an important role as an intermediate for cultural interaction between the northeast, north, and northwest. Based on the result of comparative studies, the proposed relative chronology for the Iron age sites in the central plateau should be reviewed. با توجه به موقعیت گورستان قیطریه در مرکز فلات ایران، وسعت گورستان، مجموعه اشیاء به دست آمده از آن و انتشارات اندک و نبود پژوهش‌های کافی بر روی این مجموعه، این ضرورت وجود داشت که بازنگری دقیقی بر روی یافته‌ها و نتایج به دست آمده از این کاوش‌ها صورت پذیرد. بنا بر همین ضرورت و همچنین با هدف مطالعه ویژگی‌های سفال خاکستری این گورستان در راستای روشن شدن ارتباطات فرهنگی و مطالعه جایگاه این گورستان در عصر آهن این منطقه، طرح پژوهشی مطالعه و بازنگری کلیه یافته‌های به دست آمده از قیطریه موجود در موزه ملی ایران ارائه شد. گورستان وسیع قیطریه با داشتن مجموعه‌ای بزرگ از نمونه‌های سفالی در فرم‌های متنوع و با کیفیت ساخت اغلب ظریف، بیانگر مهارت آشکار صنعت‌گران این جامعه است. گونه شناسی و مطالعه مقایسه‌ای نمونه‌های سفالی قیطریه با محوطه‌های دیگر و ارتباط ویژه آن با محوطه‌های واقع در مرکز فلات ایران بیانگر این نتیجه هست که سفال خاکستری مرکز فلات هم قابل مقایسه با فرم‌های سفالی خاکستری در دوره‌های قدیمی‌تر (برنز) در شمال شرق و هم قابل مقایسه با برخی نمونه‌های شاخص عصر آهن 1 از جمله ساغرهای پایه‌دار و لاوک‌هایی با تزئینات هلالی یا کرمی شکل در محوطه‌های واقع در شمال غرب و منطقه گیلان هستند. این در حالی است که گونه‌هایی مانند کاسه‌های لوله ناودانی و تنگ‌های دسته‌دار نیز تنها در شمال شرق و مرکز فلات دیده می‌شوند (بنگرید به جدول شماره 2). در واقع مرکز فلات ایران به عنوان یک حلقه ارتباطی بین این مناطق است که تاثیرات فرهنگی برگرفته از هردو منطقه بر روی سفال‌های مورد مطالعه کاملا مشهود و قابل توجه است. اما موضوع تقدم و تاخر گونه‌هایی که تنها در شمال غرب و مرکز فلات یافت شده‌اند موضوعی چالشی دیگر است که به طور حتم بازنگری کلی بر روی گاهنگاری‌های نسبی صورت گرفته در مرکز فلات را می‌طلبد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244336_ccee18072ddb7bffa432e7bf963b9bc3.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 The translation of -ḫi in the list of sheep donors from Bastam in Iran National Museum Collection ترجمة پسوند-ḫi در کتیبة لوح فهرست اهداء کنندگان گوسفند از بسطام ایران 129 134 244097 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754174 FA مریم دارا میدان امام خمینی-ابتدای خیابان سی تیر 0000-0003-2190-9638 Journal Article 2021 01 10 Urartians ruled over the regions around the three lakes Van, Urmia and Sevan for about three centuries from ca. 900 to 600 B.C. Urartian inscriptions have been discovered in Turkey, Armenia, Iran, Nakhchivan (Azerbaijan), and northern Iraq. Studies of the Urartian language demonstrate its relationship to the Hurrian language. Different suffixes were used in the Urartian language to determine the role of words, including -ḫi, the meaning of which is difficult to reconstruct. Some functions of -ḫi are connected to patronyms, affiliation adjectives, along with the names of cities and countries, and the genitive form. Melikišvili, Salvini, and Wilhelm first identified this suffix in the Urartian language. Of course, there are more suffixes in the Urartian language to show the affiliation and genitive form. A damaged and broken tablet discovered at Bastam, Iran, and currently in the National Museum of Iran, carries an inscription that contains the names of persons offering sheep. On this tablet, -ḫi is written following the word “one”. It is a challenging form as -ḫi has not been discovered written in this method before. The remaining of the inscription with four damaged lines is written in the Urartian cuneiform. This article discusses the different roles of -ḫi and proposes a translation of “of” for this inscription. This suffix is usually attached to a name and this inscription is the first example of -ḫi being attached to a numeral. اورارتوها نزدیک به سه سده از حدود سدة نهم تا ششم ق.م بر نواحی پیرامون دریاچه‌های وان ترکیه، ارومیه ایران و سوان ارمنستان حکومت کرده‌اند و کتیبه‌هایی از آن‌ها به خط میخی و هیروگلیف اورارتویی در ترکیه، ارمنستان، ایران، نخجوان و عراق به دست آمده است. زبان اورارتویی بر پایة این اسناد قابل مطالعه است و در قیاس با زبان حوری مطالعه می‌شود. در زبان اورارتویی پسوندهای مختلف برای نشان دادن حالت اسم و نقش آن به کار می‌رفته است. پسوند -ḫi اورارتویی چالش‌برانگیز و دارای نقش‌های مختلف است. این پسوند مثلاً برای نشان دادن نسب پدری، صفت وابستگی، نام‌های جغرافیایی (شهر و کشور) یا قبیله و حالت اضافی استفاده می‌شد. پژوهشگران اندکی پیشتر به نقش‌هایی که این پسوند می‌تواند در زبان اورارتویی داشته باشد اشاره کرده‌اند. البته پسوندهای دیگری نیز در اورارتویی برای نشان دادن وابستگی و حالت اضافی به کار رفته‌اند. بر لوح گلی آسیب‌دیده کوچک به دست آمده از بسطام که اکنون در موزة ملی ایران نگهداری می‌شود نوشته‌ای چهار سطری به خط میخی اورارتویی باقی مانده که فهرستی از نام افراد و تعدادی گوسفند نوشته شده است که در متن آن پسوند -ḫi پس از عدد 1 می‌شود و ترجمة آن چالش‌برانگیز است. این پسوند تا کنون فقط در این لوح به این شکل استفاده شده است. نگارنده در این نوشته تلاش دارد ابتدا نقش‌های پسوند -ḫi در زبان اورارتویی را بر شمرد و عوامل مشابه دیگری که کارکرد مشابهی در زبان اورارتویی دارند را معرفی کرده و سپس دلایل خود مبنی بر ترجمة آن به شکل کسرة اضافه را بیان کند. در کتیبه‌های اورارتویی این پسوند با نقش‌های مختلف دیده شده و همچنین به واژگان متععدی که بیشتر اسم خاص بوده‌اند متصل می‌شده است. در این نوشته برای اولین بار ملاحظه شده که این پسوند به عدد متصل شده است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244097_2ef3a59e80f76b87ee78d9002937091a.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 An Egyptian Talisman from Susa in Iran National Museum Collection یک تعویذ مصری از شوش در موزۀ ملّی ایران 135 142 244379 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754225 FA کامیار عبدی گروه باستان‌شناسی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2021 02 28 French excavations at Susa in 1930 discovered an Egyptian talisman that is now on display in the Achaemenid gallery of the Iran National Museum. This stone talisman, carved from a black stone is 91 mm in height, and 94 mm in width. It bears carved and relief images as well as a number of lines in Egyptian hieroglyphs. A comparison with similar items, especially the Metternich Stelae in the Mtropolitan Museum of Art in New York indicates this is a cippus of Horus, a special Egyptian talisman made for those who embark on large journeys in need of protection from hazards of travel and noxious beasts. After introducing the object, it has been argued that it has presumably arrived at Susa by an Egyptian craftsman who was employed to work on the Achaemenid palatial constructions at the site. در کاوشهای هیأت فرانسوی در شوش به سال 1930 میلادی یک تعویذ سنگی مصری – موسوم به کیپوس حوروس – پیدا شده که اینک در گالری هخامنشی موزۀ ملّی ایران به نمایش گذاشته شده است. این تعویذ قطعه سنگی سیاهرنگ است که قسمت فوقانی آن به شکل گرد تراشیده شده و قسمت پایین آن شکسته و مفقود شده است. ازتفاع آن 91 میلی متر، پهنای پایین آن 94 میلی متر و قطر آن 18 میلی متر است. سوای چند خراش و لب پرشدگی، این شی وضعیت نسبتاً سالمی دارد. بر روی این شی می توان نقوش کنده و نقر شده دید، در حالی که بر پشت و دور لبۀ آن نقوشی به صورت کنده و نبشته هایی به هیروگلیف مصری به چشم می خورد. متن نبشته بخشی از متنی است که مبسوط‌ترین آن بر روی سنگ افراشتۀ مترنیخ در موزۀ متروپلیتن نیویورک به چشم می خورد. این کیپوس حوروس نوعی تعویذ است که به نظر مصریان باستان به کمک نبشته ها و نقوش روی آن مسافران را از خطرات حین سفر و مخاطرات احتمالی در سرزمین مقصد حفظ می کرده. شاخصه های سبک شناختی حاکی از آن است که این کیپوس به دورۀ متأخر (حدود 600 تا 350 ق م) تعلق دارد، زمانی که با حکمرانی هخامنشیان بر مصر تقارن دارد. دربارۀ نحوۀ رسیدن این کیپوس به مصر احتمال غالب این است که آن را یک پیشه ور مصری که برای کار تزیینات کاخهای هخامنشی به شوش آمده با خود آورده و این شی در شوش مانده و به دست باستان شناسان افتاده و از معدود نشانه های حضور مصریان در شوش است.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244379_8a5e762cab8422b63f99905ce984a822.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 The Persian (?) Sculptures in the Sanctuaries of Apollo in Cyprus مجسمه‌های پارسی (؟) در پرستشگاه های آپولو در قبرس 143 160 244335 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754186 FA فرزاد عابدی گروه باستانشناسی، دانشگاه تهران، ایران Journal Article 2021 01 16 The island of Cyprus was considered one of the most strategic territories of the Achaemenid Empire. The local Cypriot kings continued to rule various parts of the country during this period, but this did not mean the absence of an imperial presence on the island. The satraps of Ebir-Nāri (beyond the Euphrates) ruled directly over Cyprus, and signs of this domination can be seen in some archaeological evidence from the island. From the Achaemenid period, especially the fifth and fourth centuries BC, a large number of statues, headstones and figurines have been found in temples of Apollo at various cities on Cyprus, which according to most scholars show influence of Achaemenid art. This is mostly manifested in the form of curly beard designs. There is no doubt that some of these sculptures were created under the influence of Assyrian art, which reached Cyprus before the political domination of the Achaemenids and significantly influenced its sculptural production. However, there is compelling evidence that some of these sculptures were influenced by Achaemenid sculpture or depict Persian figures. It seems that starting already during the beginning of the Achaemenid period, a close connection was formed between the Achaemenid Empire and the temples of Apollo. On one side of this connection was the financial support of the Achaemenids and on the other, the spiritual support of the god Apollo. This historical connection could provide the basis for the presentation of sculptures of Persian figures or the influence of Achaemenid art on the sculptures offered to the temples. جزیرۀ قبرس یکی از سرزمینهای سوق‌الجیشی تحت سلطۀ شاهنشاهی هخامنشی بود. پادشاهان محلی قبرس، در طول دورۀ هخامنشی به حاکمیت خود بر نواحی گوناگون این سرزمین ادامه میدادند، اما این، ابداً بمعنای غیبت حضور شاهنشاهی در جزیره نبود. ساتراپهای اَبَرنَهر (ماورای فرات)، مستقیماً بر قبرس تسلط داشتند و نشانه‌های این تسلط را در پاره‌ای شواهد باستان‌شناختی میتوان مشاهده کرد. در پرستشگاههای آپولو در شهرهای مختلف قبرس، تعداد زیادی مجسمه، سردیس و پیکرک بدست آمده که به قرن پنجم و چهارم ق.م. یعنی همزمان با دورۀ هخامنشی تاریخگذاری شده‌اند. غالب پژوهشگران بر تأثیرگذاری هنر هخامنشی بر این آثار اشاره کرده‌اند. این تأثیرگذاری بیشتر، خود را در قالب شکل آرایش ریشهای فِردار نشان داده است. تردیدی نیست که بخشی از این مجسمه‌ها تحت تأثیر هنر آشوری پدید آمده‌اند. هنری که پیش از سیطرۀ سیاسی هخامنشیان به قبرس رسیده و پیکرتراشی این سرزمین را بصورتی جدی تحت تأثیر قرار داده بود. با این حال هنوز شواهد مستدلی وجود دارد که بخشی از این مجسمه‌ها، تحت تأثیر هنر پیکرتراشی هخامنشی ساخته شده و یا شخصیتهای پارسی را نمایش میدهند. بنظر میرسد که از آغاز دورۀ هخامنشی، ارتباط نزدیکی فی مابین این شاهنشاهی و پرستشگاههای آپولو شکل گرفته است. در یک سوی این ارتباط، حمایتهای مالی هخامنشیان و در سوی دیگر آن، حمایتهای معنوی خدای آپولو قرار داشت. همین ارتباط تاریخی میتوانست زمینه را برای پیشکشی مجسمه‌های شخصیتهای پارسی یا تأثیرگذاری هنر هخامنشی بر مجسمه‌های پیشکشی شده به معابد آپولو فراهم سازد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244335_6b3d4bf47c59abf1cd174ec52db25690.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 The Settlement Pattern of the Nishapur Plain in the Sasanian Period الگوی استقراری دشت نیشابور در دوره ساسانی 161 186 244330 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754210 FA میثم لباف خانیکی گروه آموزشی باستان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران 0000-0001-6292-1663 Journal Article 2020 12 12 Thanks to a favourable geographical condition and the passing of the most important road of Asia across the northern part of the Nishapur Plain, this plain has been permanently settled by peoples from Central Asia and the Iranian plateau. According to the historical accounts, the Nishapur Plain was one of the political centres and military bases of northeastern Iran and was considered as one of the most important agricultural and industrial centres of Iran as well. These vital potentials of the Nishapur plain set the stage for increasing population, development of urban and rural settlements, and higher agricultural productivity during the Sasanian period. Archaeological investigations show that the location of the Nishapur Plain's settlements relied on the presence of natural resources and cultural facilities. Water and land, as well as the facilities provided by the city of Nishapur, are the factors that define the settlement pattern of the Nishapur Plain's landscape during the Sasanian period. The spatial order of the settlement pattern of the Nishapur Plain and the pottery tradition of the region indicate that the rural settlements of the plain served as the hinterlands of the city of Nishapur, which relied on the exchange of commodities and services throughout its history. شرایط مساعد جغرافیایی و عبور مهم‌ترین راه ارتباطی قاره‌ی آسیا از بخش شمالی دشت نیشابور، از دیرباز سبب شکل‌گیری استقرارهای انسانی و وقوع رویدادهای تاریخی مهم در این ناحیه شده است. نیشابور در دوره‌ی ساسانی یکی از مراکز مهم نظامی و سیاسی حوزه‌ی شمال شرق ایران به شمار می رفت و به عنوان یکی از مراکز کشاورزی و صنعتی فلات ایران شناخته می شد. این عوامل سبب شد که در این دوره جمعیت نیشابور رو به ‌فزونی گذارد. افزایش جمعیت از یک طرف سبب تکوین و توسعه‌ی سکونتگا‌ه‌های شهری و روستایی شد و از طرف دیگر بخش‌های وسیع‌تری از دشت نیشابور مورد بهره‌برداری جوامع انسانی قرار گرفت. مطالعات باستان شناسی گویای آن است که مکان‌گزینی سکونتگاه‌های دشت نیشابور در دوره‌ی ساسانی، با تکیه بر امکانات طبیعی و پراکنش عوارض فرهنگی صورت گرفته است. از این رو، کیفیت پراکنش محوطه‌های استقراری دشت نیشابور در دوره‌‌ی ساسانی را می‌توان تابعی از ارتباط فضاییِ عوارض طبیعی و فرهنگی این دشت دانست. آب، زمین و شهرِ نیشابور مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده‌ی الگوی استقراری منظر فرهنگی نیشابور در دوره‌ی ساسانی به شمار می‌روند. بر اساس نظمِ فضایی موجود در پراکنش سکونتگاه های دشت نیشابور و الگوی حاکم بر تولیدات سفالی این ناحیه، به نظر می رسد کلیه‌ی استقرارهای ساسانی دشت نیشابور، اقمارِ شهر مرکزی نیشابور بوده‌اند و با یکدیگر در مبادله‌ی دایم کالا و خدمات به سر می برده‌اند.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244330_7e218763de7995ffa1311c0607e3a41d.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 Byzantine Coin from Kohne Tepesi, Northwestern Iran سکه بیزانسی یافته شده از کهنه تپه سی در شمال غرب ایران 187 192 244098 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754276 FA علی زلقی دانشجوی دکترا دانشگاه ماینز آلمان سپیده مازیار عضو هیئت علمی دانشگاه فرانکفورت 0000-0002-2253-7680 Journal Article 2020 12 14 Based on the archaeological evidence, our understanding of the Seljuqs' political and military interaction with the Byzantines in the northern regions of the Araxes River and Anatolia is scarce. In 2007, a Byzantine gold coin belonging to Constantine X (1059-1067) was found in the northeastern part of Kohne Tepesi, completely similar to the newly discovered coins from Qale Bakhtak Leylan in the southeast of Lake Urmia. Historical evidence points to political and military conflicts between the Seljuq rulers and the Byzantines rather than a strong political-economic relationship. These wars reached a turning point during the reign of Alp Arsalan when he added the northern areas of the Araxes river and Anatolia to the Seljuq Empire. This paper, describing these findings, tries to address the following questions: How can we interpret the Byzantine gold coins found in northwestern Iran? Were these coins the result of the arrival of the Byzantines in Northwestern Iran? Or because of the Seljuk's long struggles and conflicts with the Byzantines, it arrived in this region as war-booty? Based on the current limited archaeological evidence, it can be hypothesized that Byzantine gold coins in northwestern Iran may designate a war-booty brought from Byzantine dominated areas into the Seljuq political domination areas. However, the verification of this hypothesis requires more archaeological evidence. Hence, this article, describing this new finding, hopes to contribute to this area's studies in the given period by raising more questions for future scholarships. درک و دانش ما از کنشها و برهم کنشهای سیاسی و کشمکشهای نظامی سلجوقیان با بیزانسی‌ها در مناطق شمالی رود ارس و آناتولی و به طور کلی شمال غرب ایران، بر اساس مدارک باستان‌شناختی بسیار اندک است. در سال ۱۳۸۶ در بخش شمال شرقی کهنه تپه-سی یک سکه طلای بیزانسی مربوط به کنستانتین دهم دوکاس ( ۱۰۵۹ -۱۰۶۷ میلادی) بدست آمد که کاملا مشابه نمونه‌های بدست آمده از قلعه بختک لیلان در جنوب شرقی دریاچه ارومیه است. براساس مدارک تاریخی موجود، ما بیشتر شاهد کشمکشهای سیاسی و نزاع‌های نظامی پی‌درپی شاهان سلجوقی با بیزانسی‌ها هستیم تا یک روابط سیاسی-اقتصادی محکم و استوار. این جنگها در دوره فرمانروایی آلپ أرسلان سلجوقی به اوج خود می‌رسد و باعث شکست بیزانسی‌ها و افزودن بسیاری از مناطق شمالی رود ارس و آناتولی به امپراطوری سلجوقیان و فرمانروایی آنها بر این مناطق می‌شود. علاوه بر معرفی، توصیف، و چگونگی یافتن این سکه، یکی از سئوالات کلیدی این مقاله این است که سکه‌های یافته شده بیزانسی در شمال غرب ایران را چگونه می‌توان تفسیر کرد؟ آیا این سکه-ها در نتیجه ورود بیزانسی‌ها به شمال غرب ایران بوده است؟ یا اینکه در نتیجه کشمکشهای طولانی مدت سلجوقیان با بیزانسی‌ها به عنوان غنیمت وارد این منطقه شده است؟ هرچند تجزیه و تحلیل نهایی در این مورد را بایستی به یافتن مدارک باستان‌شناختی بیشتری از این بازه زمانی موکول کرد، اما در این مقاله سعی شده است تا با روش تطبیقی-تحلیلی به پرسشهای این پژوهش پاسخ داده شود.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244098_00c23232a9ac7754e1c515d4b6a63f2e.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 Analysis of Sphero-conocal Vessels, Fuqqa, from National Museum of Iran مطالعات آزمایشگاهی بر روی کوزه ها ی موسوم به فقاع در موزه ملی ایران 193 210 244333 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754279 FA لیلا خاموشی کارشناس Journal Article 2020 11 12 Sphero-conical vessels, called Fuqqa'a, have been found in archeological excavations in many parts of Iran. These vessels were distributed in many Islamic countries from the 4th to the 7th century AH (10th-13th century AD). The original function, shape, and contents have been the topic of debate since the early 1930s. In particular, the issue of materials or liquids stored in these containers has been highly controversial. In this paper, we present the residual analysis of vessels and the study of their fabrics. The investigation of residues preserved in the surface of single potsherds' fabric representing single vessels is a powerful method for ascertaining pottery use. The National Museum of Iran has a rich collection of Fuqqa'as. Six vessels were selected to be examined and investigated for their contents and bodies. Fourier transform infrared spectroscopy (FTIR), polarized light microscopy (PLM), X-ray diffraction (XRD), and handheld X-ray fluorescence spectroscopy (micro-XRF) were used for the characterization of the compound and structure of the samples taken from Fuqqa'a vessels. According to the obtained results, these vessels most likely contain organic residue and processed liquids from different grains. Petrographic studies also showed that quartz and feldspar minerals are the main constituents of these potteries, which produced a strong fabric. The study estimated the firing temperature of one of the samples at around 1000 degrees Celsius. ظروف سفالی ترنجی موسوم به فقاع در ایران و بسیاری از کشورهای دنیا از سده 4 تا سده 7هجری قمری مورد استفاده قرار گرفته است. تاکنون سوالات متعددی در بارة ویژگی های ظاهری و کاربرد آنها مطرح شده که هنوز پاسخ دقیقی یافت نشده است. در این مقاله با بررسی این ظروف از دیدگاه باستان شناسی و علوم پایه سعی در روشن ساختن و پاسخ گویی به برخی از سوال ها را دارند. در ساماندهی مخازن موزه ملی ایران یک کوزه‌ی فقاع که درون آن موادی وجود داشت مورد توجه قرار گرفت و مساله کاربرد و نوع محتویات آنها مطرح گردید. برای روشن شدن این ابهامات تعداد 6 نمونه از ظروف فقاع که در دیگر مخازن موزه ملی ایران نگهداری می‌شوند برای بررسی و آزمایش محتویات و بدنه ظروف انتخاب شد. برای مشاهدة مواد داخل ظروف از میکروسکوپ نوری استفاده شد. برای بررسی بدنه از روش پتروگرافی و میکروسکوپ دو چشمی پلاریزان مطالعه شدند. برای شناسایی مواد آلی احتمالی نیز از دستگاه طیف‌سنج زیر قرمز تبدیل فوریه (FTIR) استفاده شد. برای تجزیه عنصری نمونه‌ها هم از دستگاه Handheled XRF Analyze استفاده شد. نتایج نشان داد که این ظروف به احتمال قوی حاوی مواد آلی و مایعات فراوری شده از غلات مختلف هستند. همچنین بررسی های پتروگرافی نشان داد که کانی های کوارتز و فلدسپاتویید از سازندگان اصلی این بدنه ها هستند که نقش اصلی در استحکام بدنه را دارند. در این نمونه ها شواهدی مبنی بر استفاده به عنوان ظروف حاوی مواد آتشزا، مواد آرایشی یا دارویی به دست نیامد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244333_a20b73b0654a7d0c046c2b79eb2ead4d.pdf

موزه ملی ایران دوفصلنامه موزه ملی ایران 2783-2228 1 1 2020 11 21 Review of Seven Pieces of Luster Tiles in the National Museum of Iran; New Archaeological Finds from Lar Plain in Tehran بازنگری محل انتساب هفت قطعه کاشی زرین‌فام در موزه ملّی ایران؛ اطلاعات باستان‌شناختی تازه‌ای از دشت لار تهران 211 223 244332 https://doi.org/10.6084/m9.figshare.14754300 FA محمد سپهر سیری پژوهشگر آزاد 0000-0002-3997-6620 سعید امیرحاجیلو استادیار گروه باستان‌شناسی دانشگاه تربیت مدرس 0000-0001-8636-8102 Journal Article 2021 02 21 The first manual of the National Museum of Iran (NMI) was published in 1917, at the same time as the opening of the museum. This manual includes a description of the NMI's duties and activities. It also has a descriptive list of museum objects. The description of some objects in the manual is very important, but this has not been considered in the study of some of the objects of the NMI in previous research. 34 pieces of luster tiles have a complete description in the manual. The first purpose of this article is to review the information about some of the above-mentioned luster tiles based on the first manual of the NMI. The second one is to introduce the archaeological context in which they were found. The question is how are these luster tiles described in the manual of the NMI? What are the characteristics of the archaeological context where they were discovered? The data were collected by studying the mentioned manual and according to the characteristics of the tiles and conducting field studies. According to the results, at least seven pieces of luster tiles of the NMI are among the objects excavated from the Lar Plain of Tehran. While now they are registered as discovered tiles from Kashan, Gorgan, and Rey. Although these seven tiles are similar in style to the luster tiles of Kashan and Takht-e Soleyman, they were excavated by Etemad-al-Saltaneh in Khoshi-khaneh, Lar Plain, based on historical sources. The excavation was carried out by order of Nasser al-Din Shah during his summer trip to Lar. After that, these tiles were transferred to one of the large rooms of the old building of the Ministry of Education in the northern part of the Dar al-Fonun school, and then they were transferred to the Mirror Hall of Masoudiyeh Palace. Eventually, they were placed in the NMI and at the same time, they were registered in the manual of the museum. نخستین نظام‌نامة موزه ملی ایران همزمان با افتتاح موزه در سال 1295 خورشیدی به چاپ رسید. این نظام‌نامه دربردارندة شرح وظایف و فعالیت‌های موزه و فهرستی توصیفی از اشیاء موزه در یک سده پیش است. توصیف برخی از آثار در نظام‌نامة مذکور، اهمیت زیادی در بازنگری آثار دارد، اما تاکنون برای مطالعه آثار موزه، کمتر به این نظام‌نامه توجه شده است. از جمله آثاری که شرح کاملی از ویژگی‌ها و محل کشف آنها در نظام‌نامه آمده، 34 قطعه کاشی زرین‌فام است. هدف از این مقاله، بازنگری اطلاعات برخی کاشی‌های زرین‌فام فوق بر پایه نخستین نظام‌نامة موزه، معرفی محل کشف آنها و مطالعه باستان‌شناختی بستر کشف این آثار است. پرسش این است که کاشی‌های زرین‌فام مورد مطالعه، در نظام‌نامة موزه ملّی ایران چگونه توصیف شده‌اند و ویژگی‌های بستر باستان‌شناختیِ محل کشف آنها چیست؟ بخشی از داده‌ها به شیوه اسنادی و بر پایه مطالعه نظام‌نامه مذکور و بخش دیگری از داده-ها با مطالعه ویژگی‌های کاشی‌های مورد اشاره و بررسی‌های میدانی گردآوری شده است. بر پایة نتایج، دست کم هفت قطعه از کاشی‌های زرین‌فام موزه ملّی که اکنون به عنوان کاشی‌های مکشوف از کاشان، گرگان و ری ثبت شده‌اند، آثاری هستند که از دشت لار تهران کشف شده و به موزه راه پیدا کرده‌اند. اگرچه این هفت قطعه از نظر سبک، بیشترین مشابهت را با نمونه‌های کاشان و تخت‌سلیمان نشان می‌دهند، بر پایه منابع تاریخی، توسط اعتمادالسلطنه در محلی به نام قوش‌خانه یا خوشی‌خانه در دشت لار کاوش شده‌اند. کاوشی که به دستور ناصرالدین شاه در جریان سفر ییلاقی‌اش به لار به انجام رسید و حدود یک ماه تداوم داشت. پس از آن، این کاشی‌های‌ زرین‌فام به یکی از اطاق‌های بزرگ عمارت قدیم وزارت معارف در شمال مدرسه دارالفنون و سپس به تالار آئینه کاخ مسعودیه منتقل شد و در نهایت به موزه ملّی ایران انتقال یافت و در همان زمان، در فهرست اموال منقول موزه در نظام‌نامه ثبت شد.

http://jinm.irannationalmuseum.ir/article_244332_288c94b8f45da108d794d8ad8fb780fa.pdf